LEC Refrigeration

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lec
Forma prawna spółka publiczna
Data założenia 1942
Siedziba Wielka Brytania Prescot, Merseyside
Ważni pracownicy Raof Daud (dyrektor zarządzający)
Branża artykuły gospodarstwa domowego
Produkty lodówki, zamrażarki
brak współrzędnych
Strona internetowa

LEC Refrigeration – brytyjska firma produkująca urządzenia chłodnicze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Firmę założyli w 1940 roku bracia Frank i Charles Purley (wł. Puxley) – właściciele sklepu rybnego, którzy w niewielkim zakładzie na przedmieściach Bognor Regis wytwarzali niewielkie części na zamówienie wojska. W 1942 roku przenieśli się do większej siedziby w dzielnicy Longford Road i zarejestrowali firmę jako Longford Engineering Company, a obok realizacji zamówień rządowych zajęli się projektowaniem systemu chłodzącego, który miał zastąpićdo tej pory używany do schładzania ryb lód.[1]

Po zakończeniu wojny firma dobrze prosperowała – w 1946 roku rozpoczęto budowę nowej fabryki w dzielnicy Shripney Road na północ od Bognor Regis, powstały też pierwsze prototypowe lodówki[2]. Rok później firma rozpoczęła produkcję w nowej siedzibie, zatrudniając ok. 200 pracowników. Z początku firma musiała skupić się na handlu zagranicznym z powodu ograniczonych dostaw stali niezbędnej do produkcji lodówek[2]. W połowie lat pięćdziesiątych firma zmieniła nazwę na Lec Refrigeration Ltd, zaczęła rozbudowywać sieć salonów wystawowych i rozszerzać działalność m.in. o produkcję urządzeń chłodniczych dla szpitali, lotnictwa i laboratoriów[2].

W latach sześćdziesiątych Lec otworzył trzy nowe zakłady w Burnley, Oldham i w północnej Irlandii, a Lec Refridgeration stał się spółką notowaną na londyńskiej giełdzie[2].

W 1970 roku Lec we współpracy ze spółdzielnią konsumencką The Co-operative opracowali nową linię produktów, tańszych o połowę od dotychczasowych lodówek firmy. Trzy lata później, w ramach ekspansji na rynku europejskim, otwarto fabrykę we francuskim Calais.

Na początku lat '80 firma zatrudniała blisko 1600 pracowników i miała 20% udziału na rynku brytyjskim. Produkty firmy nosiły dopisek Regis, by zaznaczyć miejsce ich produkcji.

W październiku 1991 roku Charles Purley ustąpił z funkcji prezesa firmy. Zmarł dwa miesiące później, 7 grudnia, w wieku 81 lat.[3]

W marcu 1993 roku Lec dokonał redukcji zatrudnienia, gdy podjęto decyzję o sprowadzaniu kompresorów z Danii zamiast produkowania ich na miejscu.

W lipcu 1994 roku Lec został przejęty przez malezyjski konglomerat Sime Darby. Wówczas firma była wyceniana na 21 milionów funtów, produkowała 300000 lodówek rocznie i miała 3 miliony funtów długu. Nowi właściciele kosztem 35 milionów funtów wybudowali nową, skomputeryzowaną fabrykę w parku przemysłowym New Era, niedaleko tej w Shipney Road. Stary zakład zostaje uroczyście zamknięty w grudniu 2003 roku, a mieszczące się w nim dotychczas biura przeniesione są do nowego budynku nieopodal nowej fabryki. W 2011 roku podjęto decyzję o wyburzeniu starej fabryki w Shipney Road pod budowę supermarketu.

W 2005 roku koncern Glen Dimplex przejął Lec, a produkcję przeniesiono do zakładu w Whiston. W Bognor Regis kontynuowano produkcję urządzeń specjalistycznych aż do jej zatrzymania 19 kwietnia 2007 roku.

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Lec słynęło z posiadania własnego małego lotniska, wybudowanego nieopodal fabryki, i prywatnego samolotu, którym prezes wraz z innymi pracownikami wyższego szczebla latał po Europie promując produkty Lec i zbierając zamówienia. Lotnisko, oznaczone kodem EGKC, jest nieużywane od 1994 roku.
  • Syn Charlesa Purleya – David – był kierowcą wyścigowym i często startował w wyścigach promując markę LEC.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kenneth Hudson: Industrial history from the air Cambridge University Press, 1984. ISBN 0-521-25333-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 http://www.gdpacatering.com/about-us/brand-history.aspx
  3. IGI Individual Record