Odczyn Kveima
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Odczyn Kveima (ang. Kveim test, Nickerson-Kveim/Kveim-Siltzbach test) – reakcja skóry po śródskórnym wstrzyknięciu wyjałowionej zawiesiny śledziony lub węzła chłonnego zawierającego ziarninę sarkoidalną z następowym pojawieniem się w miejscu wstrzyknięcia zmiany grudkowo-guzkowej, mającej histopatologiczne cechy ziarniny sarkoidalnej. Ma zastosowanie w diagnostyce sarkoidozy.
Badanie opracował norweski patolog Morten Ansgar Kveim w 1941 roku[1], a spopularyzował amerykański lekarz Louis Siltzbach[2]. Metoda Kveima była z kolei rozwinięciem badań nad reakcją skóry na sarkoid zapoczątkowanych przez Waltera J. Nickersona w latach 30[3].
Przypisy
- ↑ Kveim MA (1941). En ny og spesifikk kutan-reaksjon ved Boecks sarcoid. En foreløpig meddelelse. Nordisk Medicin 9: 169-172.
- ↑ Siltzbach LE, Ehrlich JC (1954). The Nickerson-Kveim reaction in sarcoidosis. Am J Med 16 (6): 790–803. PMID 13158367
- ↑ Williams R, Nickerson D (1935). "Skin reactions in sarcoid". Proc Soc Exp Biol Med 33: 402-405.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Kveim' test w bazie Who Named It (ang.)
- MeSH Kveim+test
