Ogień zaporowy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ogień zaporowy - Można rozdzielić dwa typy ognia zaporowego
- obronny ogień artyleryjski.
Celem jest stworzenie zapory ogniowej, która ma uniemożliwić szturm na bronione pozycje. Ogień wykonywany jest przez w miarę możliwości ciągły ostrzał artyleryjski pasa ziemi pomiędzy pozycjami obrony a pozycjami nieprzyjaciela. Ogień zaporowy wykorzystywany był przede wszystkim w I wojnie światowej na froncie zachodnim.
- obronny ogień z broni maszynowej
Podobnie jak w przypadku ognia artyleryjskiego chodzi o stworzenie zapory ogniowej jednak na mniejszą skalę. Zazwyczaj używane wtedy gdy trzeba osłonić kogoś (medyka i rannego) lub coś (beczki z chemikaliami). Tworzony przez ciągły ostrzał z broni maszynowej w danym kierunku.
Bibliografia[edytuj]
- pod red. Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 272.
- Stanisław Koziej: "Teoria sztuki wojennej". Warszawa 1993.