Ogień zaporowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ogień zaporowy - sposób prowadzenia ognia przez pododdziały (oddziały) wojskowe.

Celem jest stworzenie zapory ogniowej, która ma uniemożliwić szturm na bronione pozycje. Ogień wykonywany jest przez, w miarę możliwości, ciągły ostrzał artyleryjski pasa ziemi pomiędzy pozycjami obrony a pozycjami nieprzyjaciela. Ogień zaporowy wykorzystywany był przede wszystkim w I wojnie światowej na froncie zachodnim.

  • ogień obronny z broni maszynowej

Podobnie jak w przypadku ognia artyleryjskiego chodzi o stworzenie zapory ogniowej, jednak na mniejszą skalę. Zazwyczaj używane wtedy, gdy trzeba osłonić kogoś (medyka i rannego) lub coś (beczki z chemikaliami). Tworzony przez ciągły ostrzał z broni maszynowej w danym kierunku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • pod red. Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 272.
  • Stanisław Koziej: "Teoria sztuki wojennej". Warszawa 1993.