Opis bibliograficzny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Opis bibliograficzny – jest to charakterystyka pozwalająca jednoznacznie określić dany dokument. W opisie wymienia się cechy formalne danej publikacji. Występują różne stopnie szczegółowości opisu w zależności od jego przeznaczenia. Opis bibliograficzny zasadniczy (rejestracyjny) zawiera główne cechy wydawnicze, zawarte w tytulaturze.

Podstawowe dane pobiera się z głównej strony tytułowej. Jeżeli jest to konieczne do prawidłowej identyfikacji dokumentu czerpie się je również z następujących źródeł (na zasadzie substytutu strony tytułowej) w podanej kolejności:

  • z okładki, nagłówka, metryki wydawnictwa
  • z innych preliminariów, z obwoluty, z żywej paginy
  • z innych części: wstępu, przedmowy, spisu treści, załączników
  • spoza opisywanego wydawnictwa

W uzasadnionych przypadkach opis może być uzupełniony o adnotacje wyjaśniające lub zawartościowe. Skrócony opis wymienia tylko niezbędne elementy, umożliwiające identyfikację dokumentu. Obecnie, opisując poszczególne typy dokumentów, stosuje się odpowiednie arkusze norm.

Podstawowe elementy opisu[edytuj | edytuj kod]

  • strefa tytułu i oznaczenia odpowiedzialności
  • strefa wydania
  • strefa specjalna
  • strefa adresu wydawniczego
  • strefa opisu fizycznego
  • strefa serii
  • strefa uwag
  • strefa ISBN

Norma PN-73 N-01152[edytuj | edytuj kod]

Opis bibliograficzny – zespół informacji niezbędnych do identyfikacji opisywanego dokumentu oraz informacji uzupełniających, które mogą być dodawane dla bliższego scharakteryzowania dokumentu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]