Ostrzenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kursy jachtu względem wiatru wraz z zaznaczonymi kierunkami ostrzenia dla obydwu halsów

Ostrzenie – termin w żeglarstwie określający zmianę kursu na ostrzejszy, tzn. na taki, w którym kąt pomiędzy diametralną jachtu a kierunkiem, z którego wieje wiatr, jest mniejszy. Ostrzenie zazwyczaj odbywa się poprzez wychylenie płetwy sterowej w odpowiednim kierunku.

Przykład[edytuj | edytuj kod]

Jacht znajduje się w półwietrze lewego halsu. Aby wyostrzyć do bajdewindu, sternik wychyla płetwę sterową w lewo powodując skręcanie jachtu.

Wychylenie steru w tę samą stronę na przeciwnym halsie powodować będzie odpadanie.

Ostrzenie a praca żagli[edytuj | edytuj kod]

Każda zmiana kursu względem wiatru musi być połączona ze zmianą kąta trymu ożaglowania. Podczas ostrzenia zmienia się kąt natarcia żagli i w rezultacie wpadają one w łopot. Dlatego podczas ostrzenia należy wybierać[1] szoty, aby zachowany był optymalny kąt natarcia, a co za tym idzie, optymalnie wykorzystana siła wiatru.

Ostrzenie a wiatr pozorny[edytuj | edytuj kod]

Wraz z ostrzeniem zmienia się kierunek wiatru własnego. W rezultacie zmienia się również siła oraz kierunek wiatru pozornego. Dla kursów ostrych wiatr pozorny jest silniejszy i wieje ostrzej niż wiatr rzeczywisty, natomiast dla kursów pełnych jest słabszy i pełniejszy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. żargonowe określenie ciągnięcia, skracania

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Haber: Vademecum żeglarza i sternika jachtowego. Warszawa: WILGA, 2004. ISBN 83-7375-197-1.
  • Andrzej Kolaszewski, Piotr Świdwiński: Żeglarz i sternik jachtowy. Warszawa: Alma-Press. ISBN 9788370204150.