Państwowy Fundusz Kombatantów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Państwowy Fundusz Kombatantów - podlega bezpośrednio Kierownikowi Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie posiada osobowości prawnej. Fundusz tworzy się prawie wyłącznie z dotacji budżetowych (w 99%). Plan finansowy Państwowego Funduszu Kombatantów jest częścią ustawy budżetowej[1].

Organ przyznający pomoc[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawaniu u udzielania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów, pomoc pieniężną z Funduszu przyznaje kierownik ośrodka pomocy społecznej działający z upoważnienia rady gminy, Związek Inwalidów Wojennych RP lub Związek Ociemniałych Żołnierzy RP (Dz.U. 1998 nr 53 poz. 334).

Warunki przyznania pomocy[edytuj | edytuj kod]

Pomoc może być przyznana pod warunkiem, że dochód na osobę w rodzinie osoby uprawnionej, pomniejszony o miesięczne obciążenie zaliczką na podatek dochodowy, nie przekracza:

  1. 220% najniższej emerytury (jej wysokość ogłaszana jest w Monitorze Polskim w przypadku osoby samotnej i 150% w pozostałych przypadkach;
  2. 300% najniższej emerytury w przypadku konieczności zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ułatwiającego życie osobie całkowicie niezdolnej do pracy i samodzielnej egzystencji lub w przypadku osób pobierających renty z tytułu inwalidztwa wojennego.

Forma pomocy[edytuj | edytuj kod]

Pomoc z Państwowego Funduszu Kombatantów wypłacana jest w formie:

  1. jednorazowej pomocy doraźnej w wysokości do 150% najniższej emerytury w przypadku zaistnienia trudnych warunków materialnych lub zdarzenia losowego lub w wysokości 300% na częściowe pokrycie kosztów zakupu sprzętu rehabilitacyjnego lub pomocniczego;
  2. pomocy okresowej w wysokości do 100% najniższej emerytury miesięcznie. Pomoc powinna być przeznaczona na zaspokojenie podstawowych potrzeb jednostki, ochronę zdrowia w przypadku długiej choroby powodującej wzrost kosztów utrzymania, zakup leków, środków opatrunkowych, usługi pielęgnacyjne odpowiednie do wieku, opłacenie lektora dla ociemniałych żołnierzy[2].

Przypisy

  1. Auleytner Julian: Polityka społeczna. Teoria i organizacja. Warszawa: WSP TWP, 2000. ISBN 83-88278-14-2
  2. Dziennik Ustaw Nr 53 poz.334

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Auleytner Julian: Polityka społeczna. Teoria i organizacja. Warszawa: WSP TWP, 2000. ISBN 83-88278-14-2
  • Dziennik Ustaw Nr 53 poz.334