Połączenie owijane
|
|
|
|
Połączenie owijane (ang. wire wrap) – technika realizacji połączenia elektrycznego w urządzeniach elektronicznych, polegająca na nawinięciu kilku zwojów cienkiego drutu na posiadającej ostre krawędzie cienkiej końcówce montażowej (np. o przekroju kwadratowym lub prostokątnym) grubości ok. 1 milimetra.
Dobry kontakt elektryczny przewodu z końcówką montażową powstaje w wyniku wciśnięcia podczas procesu owijania drutu wokół niej jej ostrych krawędzi w strukturę powierzchni drutu. Ten rodzaj połączenia nie wymaga dodatkowego lutowania (aczkolwiek go nie wyklucza) i zapewnia wystarczającą trwałość zarówno mechaniczną, jak i elektryczną. Stosowany jest powszechnie w urządzeniach (szczególnie przemysłowych), w których występuje znaczna ilość połączeń, np. w centralach telefonicznych, ale także w komputerach.
Technologia połączeń owijanych opracowana została przez The Bell Laboratory (Western Electric Company) w roku 1952. W Polsce zaczęto je szerzej stosować około połowy lat 70. XX wieku[1], w tym samym czasie, kiedy wprowadzone tu zostały pierwsze francuskie centrale telefoniczne systemu Pentaconta.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Śląskie Techniczne Zakłady Naukowe Warsztaty Szkolne, "Montaż mechaniczny" (Zajęcia nr 2, temat: "Rodzaje połączeń elektrycznych")
- Tec-Alert Newsletter, Guide to Wire Wrapping
Przypisy
- ↑ w obszernej pracy zbiorowej pod redakcją Włodzimierza Trusza pt. "Poradnik teleelektronika" wydanej w Warszawie przez Wydawnictwa Komunikacji i Łączności w roku 1974 o połączeniach owijanych nie wspomniano jeszcze wcale
