Pobieda (1902)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pobieda / Suwo
Japanese Battleship Suwo in 1908
Japanese Battleship Suwo in 1908
Historia
Położenie stępki 1 sierpnia 1898
Wodowanie 24 maja 1900
 WMF Rosji
Wejście do służby 31 lipca 1902 Rosja Rosja
październik 1908 Japonia Japonia
 Cesarska Marynarka Wojenna
Wycofanie ze służby 1922
Los okrętu złomowany w 1946
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 13500 ton
Długość 129,2 m
Szerokość 21,7 m
Zanurzenie 8,3 m
Prędkość 16 węzłów (30 km/h)
Zasięg 6000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Załoga 732
Napęd
trzy maszyny potrójnego rozprężania pary
30 kotłów Miyabara
14 500 SHP
Uzbrojenie
4 × 254 mm
10 × 152 mm
16 dział 12 funtowych
21 dział 3 funtowych
8 dział 1,5 funtowych
2 wyrzutnie torped
Opancerzenie
burtowe: 229 mm
pokład: 70 mm
wieża dowodzenia 254 mm
Następna nazwa Suwo (1908; Japonia)

Pobieda – jeden z ośmiu rosyjskich przeddrednotów, które zostały przechwycone przez Imperialną Marynarkę Japońską w czasie wojny rosyjsko-japońskiej. Został zatopiony, następnie podniesiony z dna i wcielony jako "Suwo" (周防).

Służba w Rosji[edytuj | edytuj kod]

"Pobieda" został zbudowany jako pancernik typu Pierieswiet i wcielony do Imperialnej Marynarki Wojennej Rosji w 1903. Był jednym z pierwszych rosyjskich okrętów, na którym zamontowano działa szybkostrzelne. Miał wysoką dziobówkę, artylerię średniego kalibru umieszczoną na dwóch pokładach oraz pancerz na całej długości kadłuba. Został zaprojektowany jako ciężko uzbrojony i szybki okręt, ale nie spełnił oczekiwań.

"Pobieda" został uszkodzony po raz pierwszy w ostrzale Port Arthur, następnie wszedł na minę. Otrzymał 11 trafień w czasie bitwy na Morzu Żółtym, a po powrocie do Port Arthur na remont został kilkakrotnie trafiony przez japońskie baterie nabrzeżne. 7 grudnia 1904 japońskie działa oblężnicze zatopiły okręt.

Służba w Japonii[edytuj | edytuj kod]

Podniesiony z dna po wojnie, w październiku 1905, został wyremontowany i wcielony do służby jako "Suwo", otrzymując nazwę pochodzącą od prowincji Suo, obecnie części prefektury Yamaguchi.

Po przebudowie w Yokosuce (zamontowano japońskie kotły i uzbrojenie) w październiku 1908 okręt został przeklasyfikowany na pancernik obrony wybrzeża 1. klasy. Pełnił tę rolę przez wiele lat, przechodząc w 1912 przebudowę. W czasie I wojny światowej, w bitwie koło Qingdao, 27 października 1914 japońska marynarka wysłała eskadrę pod dowództwem wiceadmirała Sadakichi Kato, który podniósł swój proporzec na "Suwo". Miał on na celu blokowanie Jiaozhou będącego pod kontrolą Niemiec. Dwa okręty Royal Navy przydzielone do China Station (przeddrednot HMS "Triumph" i niszczyciel HMS "Usk") zostały przydzielone do japońskiej eskadry, która składała się głównie z przestarzałych okrętów, aczkolwiek było także w niej kilka nowoczesnych jednostek, takich jak transportowiec wodnosamolotów "Wakamiya", drednoty "Kawachi" i "Settsu" oraz krążownik liniowy "Kongō" (na czas tej operacji).

Po wojnie "Suwo" został przydzielony do szkolenia kadetów i obsługi maszynowni. W 1917 został artyleryjskim okrętem szkolnym. W 1922 stary pancernik został rozbrojony w Kure. W czasie tego procesu 13 lipca przeddrednot wywrócił się. Kadłub został wyprostowany, a wieże artyleryjskie, maszynownia i główny pancerz zostały usunięte. Pozostałe prace zostały jednak wstrzymane. Kadłub został przeholowany do Mitsugojima, gdzie pozostawał przez II wojnę światową jako hulk magazynowy. W 1946 jednostka została odholowana do Kure i zezłomowana.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gibbons, Tony: The Complete Encyclopedia of Battleships and Battlecruisers
  • Burt, R.A.: Japanese Battleships, 1897–1945