Podwójne rozpoznanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Podwójne rozpoznanie (podwójna diagnoza, ang. dual diagnosis) – termin stosowany w psychiatrii oznaczający rozpoznanie u pacjenta dwóch zaburzeń psychicznych, z czego jedno ma związek z nadużywaniem lub uzależnieniem od substancji psychoaktywnych. Jest to rodzaj współchorobowości[1].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Osoby z podwójną diagnozą są często uważane za pacjentów "bardzo trudnych", który sprawiają największe problemy terapeutyczne. Taki stan rzeczy jest spowodowany m.in. przez skupieniu się w czasie leczenie głównie na problemie tylko jednego z zaburzeń. Występowanie dwóch schorzeń niesie za sobą przykre sytuacje, w których chory przestaje uczęszczać na terapię lub nie może kontynuować programu odwykowego, gdyż problem związany z substancjami psychoaktywnymi jest przeszkodą w leczeniu drugiego zaburzenia i vice versa[2].

Przypisy

  1. Amerykański słownik psychiatryczny. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2009 ISBN 978-83-7609-058-0 s. 131
  2. Joanna Meder, Agnieszka Kałwa, Magdalena Rosenfeld. Podwójna diagnoza - "podwójne" problemy, aktualne koncepcje terapeutyczne. „Psychiatria”. 4 (10), s. 154-159, 2006. Jerzy Landowski. Gdańsk: Via Medica. ISSN 17329841. OCLC 69642908 (pol.). [dostęp 2010-04-13]. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.