Politomia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Różne rodzaje politomii:
A – w pełni rozwikłana,
B – częściowo rozwikłana,
C – „drzewo gwiezdne”

Politomia – w filogenetyce termin określający węzeł na kladogramie, z którego wychodzą co najmniej trzy linie ewolucyjne, stanowiące grupy siostrzane. Węzeł z którego wychodzą jedynie dwaj bezpośredni potomkowie jest określany jako dychotomia, czyli politomia rozwikłana. Kladogram składający się wyłącznie z dychotomii nazywany jest w pełni rozwikłanym, zaś obejmujący zarówno dychotomie, jak i politomie – częściowo rozwikłanym[1][2]. Politomie mogą reprezentować dwa różne przypadki – w pierwszym, sytuacja w której z jednego przodka w wyniku kladogenezy ewoluuje bezpośrednio co najmniej kilka linii ewolucyjnych, nazywana jest „twardą politomią”. W drugim przypadku osoba przedstawiająca politomię na kladogramie nie stwierdza, że wszystkie grupy siostrzane są potomkami jednego przodka, jednak pozostaje niejasne, która hipoteza ich filogenezy jest najlepsza – taki węzeł określa się terminem „miękkiej politomii”. Obecnie jest to częściej spotykane znaczenie politomii. Badanie różnic pomiędzy tymi dwoma alternatywnymi punktami widzenia jest bardzo trudne, gdyż w analizie filogenetycznej „miękkie politomie” nie wykazują żadnych cech zdecydowanie odróżniających je od „twardych politomii”[3].

Politomia obejmująca trzy linie potomne nazywana jest trychotomią, cztery – tetrachotomią, pięć – pentachotomią, sześć – heksachotomią, siedem – heptachotomią itd.[4]

Przypisy

  1. Introduction to Phylogeny: Hard or Soft Polytomies? (ang.). CSU Fullerton, Biological Science. [dostęp 28 listopada 2011].
  2. Roderic Page: Trees and their terms (ang.). University of Glasgow. [dostęp 28 listopada 2011].
  3. Edward L. Braun, Rebecca T. Kimball. Polytomies, the power of phylogenetic inference, and the stochastic nature of molecular evolution: a comment on Walsh et al. (1999). „Evolution”. 55 (6), s. 1261–1263, 2001. doi:10.1111/j.0014-3820.2001.tb00647.x (ang.). 
  4. Bernhard A. Huber. On the terminology of polytomies. „Cladistics”. 19 (3), s. 273, 2003. doi:10.1111/j.1096-0031.2003.tb00371.x (ang.).