Powstanie w Iraku (1920)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antybrytyjskie powstanie w Iraku 1920
Maude in Baghdad.jpg
Armia brytyjska w Bagdadzie - 1917 r.
Czas 1920
Terytorium Irak
Wynik Zwycięstwo Brytyjczyków
Strony konfliktu
Flag of the United Kingdom.svg Wielka Brytania Flag of Hejaz 1917.svg rebelianci iraccy
Dowódcy
Arnold Wilson Muhammed ad-Din asz-Szirazi
Siły
150 000 nieznane
Straty
nieznane nieznane

Powstanie w Iraku 1920.

Jednym z powodów wybuchu powstania, było aresztowanie przez Brytyjczyków jednego z irackich szejków w mieście Rumajsa. Członkowie plemienia pojmanego szejka odbili go, rozbijając angielski garnizon w mieście. Walki przerodziły się w ogólnonarodowe powstanie, na czele którego stanął przywódca szyitów Muhammed ad-Din asz-Szirazi. Dnia 20 lipca 1920 r. w wyniku bitwy pod Arsijate Anglicy odzyskali utracony wcześniej garnizon, tracąc w walkach 625 zabitych i rannych. Jednak już 3 dni później 23 lipca w bitwie o Kefil powstańcy rozbili 800-osobowy oddział brytyjski, po czym odbili szereg miejscowości nad środkowym Eufratem. 6 sierpnia powstanie wybuchło w Karbali, gdzie ogłoszono świętą wojnę. Walki toczono głównie w środkowej części kraju. Niepowodzeniem zakończyły się próby wywołania rebelii w Bagdadzie, gdzie Brytyjczycy aresztowali i rozstrzelali pięciu przywódców powstania. Pod koniec sierpnia Anglicy zebrali w Iraku 150 000 armię, która rozpoczęła likwidowanie poszczególnych punktów oporu powstańców. Po odzyskaniu większości miast w listopadzie 1920 r. odbito ostatni bastion powstańczy Rumajsę, tłumiąc iracką rebelię.


Źródło

  • Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress, Warszawa 2004.