Powstanie w Iraku (1920)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antybrytyjskie powstanie w Iraku 1920
Maude in Baghdad.jpg
Armia brytyjska w Bagdadzie - 1917 r.
Czas 1920
Terytorium Irak
Wynik Zwycięstwo Brytyjczyków
Strony konfliktu
Flag of the United Kingdom.svg Wielka Brytania Flag of Hejaz 1917.svg rebelianci iraccy
Dowódcy
Arnold Wilson Muhammed ad-Din asz-Szirazi
Siły
120 000 piechoty[1] (później posilone dodatkowymi 15 414)[1]
63 samolory[1]
131 000[2]
Straty
400 zabitych[3]
600 zaginionych[3]
1 100-1 800 rannych[3]
11 samolotów zniszczonych[4]
2 050-4 000 zabitych[3]
4 800-6 150 rannych[3]

Powstanie w Iraku 1920.

Jednym z powodów wybuchu powstania, było aresztowanie przez Brytyjczyków jednego z irackich szejków w mieście Rumajsa. Członkowie plemienia pojmanego szejka odbili go, rozbijając angielski garnizon w mieście. Walki przerodziły się w ogólnonarodowe powstanie, na czele którego stanął przywódca szyitów Muhammed ad-Din asz-Szirazi. Dnia 20 lipca 1920 r. w wyniku bitwy pod Arsijate Anglicy odzyskali utracony wcześniej garnizon, tracąc w walkach 625 zabitych i rannych. Jednak już 3 dni później 23 lipca w bitwie o Kefil powstańcy rozbili 800-osobowy oddział brytyjski, po czym odbili szereg miejscowości nad środkowym Eufratem. 6 sierpnia powstanie wybuchło w Karbali, gdzie ogłoszono świętą wojnę. Walki toczono głównie w środkowej części kraju. Niepowodzeniem zakończyły się próby wywołania rebelii w Bagdadzie, gdzie Brytyjczycy aresztowali i rozstrzelali pięciu przywódców powstania. Pod koniec sierpnia Anglicy zebrali w Iraku 150 000 armię, która rozpoczęła likwidowanie poszczególnych punktów oporu powstańców. Po odzyskaniu większości miast w listopadzie 1920 r. odbito ostatni bastion powstańczy Rumajsę, tłumiąc iracką rebelię.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Ppłk David J. Dean: Air Power in Small Wars - the British air control experience. Air University Review (Air & Space Power Journal), lipiec-sierpień 1983. [dostęp 2012-05-16].
  2. Ibrahim Al-Marashi, Sammy Salama: Iraq's Armed Forces: An Analytical History, Routledge, 2008, ISBN 0415400783, s. 15.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Tauber E. The Formation of Modern Syria and Iraq. Ss. 312-314
  4. Jonathan Glancey: Our last occupation - Gas, chemicals, bombs: Britain has used them all before in Iraq. The Guardian, 19 kwietnia 2003. [dostęp 2012-06-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress, Warszawa 2004.