Receptor limfocytów B

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Receptor komórek B)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Receptor limfocytów B[1], receptor immunoglobulinowy[1][2], immunoglobulina powierzchniowa[1][2], BCR (ang. B-Cell Receptor[1]) – receptor antygenowy limfocytów wbudowany w błonę limfocytów B odpowiadający za przekazanie sygnału aktywującego do wnętrza komórki oraz wchłanianie antygenów[1][2].

Składa się z umieszczonego w błonie komórkowej przeciwciała oraz dwóch dodatkowych łańcuchów polipeptydowych: Igα i Igβ (odpowiednio: CD79a i CD79b).

Przeciwciało umieszczone w błonie komórkowej różni się od przeciwciała wydzielanego tym, że posiada dodatkową domenę transbłonową oraz wewnątrzkomórkową, natomiast jego swoistość i powinowactwo do antygenu jest takie samo, jak w przypadku przeciwciał wydzielanych przez dany klon limfocytów. Klasa przeciwciała umieszczonego w błonie jest taka sama, jaką będą miały przeciwciała wydzielane przez limfocyt, dlatego na podstawie BCR można mówić o np. o limfocytach B IgM+ (czyli takich, które wydzielają przeciwciała IgM, występujące także w postaci BCR na ich powierzchni).

Łańcuchy Igα i Igβ pełnią funkcję białek przekazujących sygnał do wnętrza komórki. Nie wiążą się one bezpośrednio z antygenem, lecz odbierają zmiany konformacyjne przeciwciała błonowego i pobudzają kinazy odpowiedzialne za przekazywanie sygnału. Ich rola jest więc podobna do roli CD3 w kompleksie z TCR.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Jakub Gołąb, Marek Jakóbisiak, Witold Lasek, Tomasz Stokłosa: Immunologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. XVII, 29. ISBN 978-83-01-15154-6.
  2. 2,0 2,1 2,2 receptor antygenowy limfocytów. PWN. [dostęp 2015-01-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]