Strategia "błękitnego oceanu"

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Strategia "błękitnego oceanu" (ang. Blue Ocean Strategy) – jedna ze strategii zajmowania rynków przez przedsiębiorstwa. Autorami pojęcia są W. Chan Kim i Renée Mauborgne związani z francuską wyższą szkołą biznesu INSEAD, a opisane ono zostało w wydanej w 2005 roku książce pt. Blue Ocean Strategy. Koncepcja strategii "błękitnego oceanu" jest pewnego rodzaju przeciwwagą dla strategii "czerwonego oceanu" (czyli zajmowania tych rynków, które są już zagospodarowane).

Podstawą definicji "błękitnego oceanu" jest kreowanie przez przedsiębiorstwa wolnej i niezagospodarowanej jeszcze przestrzeni rynkowej. Dzięki temu konkurencja przestaje być istotna oraz przedsiębiorstwa wykorzystują w pełni innowacyjność do kształtowania swojej pozycji. Istotą tej strategii jest innowacja wartości, której celem jest koncentrowanie się na wytwarzaniu nowych wartości dla klientów i własnego przedsiębiorstwa.

Sześć głównych zasad strategii "błękitnego oceanu"[edytuj | edytuj kod]

  1. Rekonstrukcja, zmiana granic dotychczasowego rynku.
  2. Skoncentrowanie się na szerokiej i długofalowej wizji działania, a nie wyłącznie na wskaźnikach strategicznych i operacyjnych.
  3. Szukanie możliwości poza granicami istniejącego popytu rynkowego.
  4. Realizacja strategii według ustalonej kolejności.
  5. Poszukiwanie sposobów na pokonywanie przeszkód organizacyjnych, związanych z wdrażaniem strategii.
  6. Wbudowanie realizacji w całość strategii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Chan Kim & Renée Mauborgne, Blue Ocean Strategy, Harvard Business School Press, 2005, ISBN 1-59139-619-0.