Teoria pustej Ziemi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teoria pustej Ziemi – to hipoteza, że Ziemia jest w środku pusta.

Hipoteza pustej Ziemi była dyskutowana przez Platona. W XVII wieku Edmund Halley uważał, że Ziemia zbudowana jest z czterech sfer[1]. O słońcu istniejącym wewnątrz Ziemi pisał Leonhard Euler. W mitologii wielu kultur wspomina się o podziemnych krainach ze słońcem, podobnie jak to ma miejsce na powierzchni Ziemi. Juliusz Verne opisał taki świat w Podróży do wnętrza Ziemi, chociaż tam jest mowa tylko o olbrzymiej grocie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jolanta Chyłkiewicz: Geniusze na manowcach (pol.). Newsweek, 2011-04-16. [dostęp 2012-10-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Raymond W. Bernard: The Hollow Earth: the greatest geographical discovery in history made by Admiral Richard E. Byrd in the mysterious land beyond the poles, the true origin of the flying saucers. New York: Carol Pub. Group, 1991, s. 254. ISBN 978-0787300975.
  • Timothy Green Beckley: Subterranean Worlds Inside Earth. New Brunswick: Inner Light Publications, 1992, s. 160. ISBN 978-0938294221.
  • David Standish: Hollow Earth: The Long and Curious History of Imagining Strange Lands, Fantastical Creatures, Advanced Civilizations, and Marvelous Machines Below the Earth's Surface. Cambridge: Da Capo Press, 2007, s. 304. ISBN 978-0306815331.