Transport intermodalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Transport intermodalny – jest to przewóz ładunków wykorzystujący więcej niż jedną gałąź transportu. Najważniejszą regułą jest wykorzystanie tylko jednej jednostki ładunkowej, np. kontenera lub nadwozia wymiennego, na całej trasie przewozów.

Zalety transportu intermodalnego:

  • może się przyczynić do obniżki globalnego kosztu procesu transportowego,
  • pozwala zwiększyć liczbę możliwych wariantów przewozowych,
  • może się przyczynić do podniesienia jakości usług,
  • dostawa jest szybka i terminowa,
  • zwiększona częstotliwość okazji załadowczych,
  • zmniejszenie ryzyka uszkodzenia towaru,
  • lepsza dostępność do usług transportowych czy też możliwość jednorazowego przewiezienia większej partii ładunku.

Najważniejsze elementy transportu intermodalnego:

  • konieczność użycia co najmniej 2 gałęzi środków transportu,
  • konieczność wystąpienia tylko jednej umowy o przewóz,
  • konieczność wystąpienia tylko jednego wykonawcy odpowiedzialnego za przebieg dostawy towaru,
  • konieczność zjednostkowania ładunku.

Klasyfikacja transportu intermodalnego [edytuj]

Ze względu na zasięg:

  • przewozy krajowe,
  • przewozy międzynarodowe,
  • przewozy kontynentalne,
  • przewozy międzykontynentalne.

Ze względu na rodzaj użytych jednostek:

  • przewozy kontenerów,
  • przewozy naczep,
  • przewozy nadwozi wymiennych,
  • przewozy samochodów ciężarowych,
  • przewozy pojemników specjalnych.

Ze względu na charakter operatora:

  • transport bezpośredni – operatorem jest przewoźnik
  • transport pośredni – operatorem jest przewoźnik pomocniczy.

Ze względu na charakter użytych środków transportowych:

  • przewozy szynowo – drogowe,
  • przewozy drogowo – morskie,
  • przewozy drogowo – lotnicze,
  • przewozy szynowo – drogowo – morskie,
  • przewozy szynowo – drogowo – lotnicze,
  • przewozy szynowo – drogowo - rzeczne.