Umowa poufności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Umowa poufności (ang. non-disclosure agreement – NDA lub confidential disclosure agreement – CDA) – legalnie zawarta umowa pomiędzy co najmniej dwiema stronami, które zobowiązują się do wymiany poufnych materiałów lub wiedzy z zastrzeżeniem ich dalszego nierozpowszechniania. Umowa taka tworzy pomiędzy stronami poufną więź mającą na celu dalszą ochronę przedmiotu wymiany.

Zobowiązanie do zachowania poufności nie jest stosowane w przypadku gdy:

  • informację przekazywano (regularnie) do publicznego odbioru
  • otrzymane informacje były uprzednio znane wykonawcy informowanemu
  • informacje były publikowane bez naruszenia umowy konsorcjum
  • informacje opracowane zostały niezależnie przez pracowników wykonawcy informowanego, którzy nie mieli dostępu do informacji poufnych
  • informacje, które nie zostały uznane za poufne
  • informacje, których udostępnienie wymaga zgody ich właściciela (np. dane osobowe)

Umowy takie są często zawierane pomiędzy przedsiębiorstwami lub osobami prywatnymi, które kooperując z sobą muszą zrozumieć wykorzystywane u siebie procesy i rozwiązania dla dalszego rozwoju relacji biznesowych np. w procesach fuzji i przejęć. Mogą być one wzajemne (obie strony są zobowiązane) lub jednostronne (tylko jedna strona umowy jest zobowiązana do utrzymania tajemnicy).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janiszewska Barbara (red.), „Sztuka public relations. Z doświadczeń polskich praktyków”; Związek Firm Public Relations, Warszawa 2006