Węzeł Huntera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Związ Huntera

węzeł Huntera, związ Hunterawęzeł stosowany do łączenia dwóch lin. Składa się z dwóch powiązanych ze sobą półsztyków.

History[edytuj | edytuj kod]

sposób wiązania węzła Huntera

W 1978 roku na stronie tytułowej The Times przedstawiono go jako nowo wynaleziony przez dr Edwarda Huntera. Hunter użył go do związania swoich zerwanych sznurowadeł, a w roku 1970 jego znajomy dostrzegł jego oryginalność.

Później okazało się (co odkrył Amory Bloch Lovins), że węzeł ten nie jest nowy, został bowiem przedstawiony już w 1950 roku przez Phila D. Smitha w publikacji Knots for Mountaineering[1]. W Książce węzłów Ashley nosi numer (ABOK #1425A)[2]

Przypisy

  1. The Knot Book. New York: Sterling Publishing, 1983, s. 127.
  2. Clifford W. Ashley: The Ashley Book of Knots. New York: Doubleday, 1993. ISBN 0-385-04025-3.