WLL

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

WLL (ang. Wireless Local Loop), Bezprzewodowa Pętla Abonencka jest to system, który łączy końcowego użytkownika z publiczną komutowaną siecią telefoniczną, używając sygnałów radiowych jako substytutu miedzianego łącza przewodowego.

Gdy część dostępowa zrealizowana jest w sposób bezprzewodowy, rolę koncentratora pełnić może stacja bazowa. Bezprzewodowe pętle abonenckie, nazywane także radiowymi sieciami dostępowymi, wypełniają obszar na pograniczu sieci stałej i systemów radiokomunikacji ruchomej. Ze względu na stosunkowo niskie koszty inwestycji, systemy bezprzewodowych pętli abonenckich są chętnie instalowane na obszarach niskozurbanizowanych.

Realizacje bezprzewodowych pętli abonenckich bazują w znacznym stopniu na rozwiązaniach znanych z systemów komórkowych. Zasadnicza różnica polega na tym, że systemy komórkowe projektowane są według wypracowanych standardów takich, jak CDMA, TDMA lub GSM. Natomiast systemy WLL mogą być budowane zgodnie z własnymi standardami dopasowanymi dla potrzeb konkretnego klienta. Istotną wadą bezprzewodowych pętli abonenckich jest ograniczona mobilność użytkowników. O ile od systemów komórkowych wymaga się obsługi nieograniczonego przemieszczania się użytkowników, to systemy WLL dopuszczają mobliność tylko w obszarze pokrytym przez daną stację radiową.

Jedną z realizacji bezprzewodowej pętli abonenckiej jest budowa kilku niezależnych łączy typu punkt-punkt, które zastępują transmisję rozsiewczą właściwą dla innych konfiguracji WLL. Rozwiązanie takie nosi nazwę punkt-wielopunkt (PMP – ang. Point-Multipoint). Systemy PMP pracujące w pasmie 1.5-2.4GHz stały się dość popularne w Polsce od połowy lat 90.

Ze względu na zasady działania systemów radiowych, stosowanie odmiennych technologii, a także osiągane zasięgi komunikacji wyróżnia się klasy systemów radiowych jako:

  • systemy krótkiego zasięgu, do 5 km (CT2, CT3, DECT), dla obszarów o dużej gęstości abonentów,
  • szerokopasmowe systemy dwupunktowe (klasy PMP, LMDS), działające w zasięgu od kilku do 50 km,
  • wąskopasmowe systemy komórkowe ( NMT, GSM, PCS), działające w zasięgu 8-35 km, dla obszarów o dużej gęstości abonentów,
  • szerokopasmowe systemy komórkowe (TDMA, CDMA i inne).

Inne terminy opisujące ten sposób dostępu:

  • Broadband Wireless Access (BWA),
  • Radio In The Loop (RITL),
  • Fixed-Radio Access (FRA),
  • Fixed Wireless Access (FWA).