Zijad Baha ad-Din

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zijad Baha ad-Din (ur. 30 sierpnia 1964) - egipski polityk, prawnik i ekonomista, wicepremier kraju w rządzie Hazima al-Biblawiego (od lipca 2013 do końca stycznia 2014).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem egipskiego pisarza i intelektualisty Ahmada Baha ad-Dina[1].

Ukończył studia licencjackie na wydziale prawa na Uniwersytecie Kairskim (1986[2]), uzyskał również dyplom na kierunku ekonomia na Uniwersytecie Amerykańskim w Kairze (1987[2]). Dyplom magistra (Master) uzyskał na Uniwersytecie Londyńskim w dziedzinie międzynarodowego prawa biznesowego. Doktorat obronił w London School of Economics[1].

Praktykował jako prawnik w Egipcie oraz w Stanach Zjednoczonych (w Waszyngtonie), w latach 1997-2000 był starszym doradcą prawnym w egipskim ministerstwie gospodarki[1]. Był wykładowcą Arabskiej Akademii Nauki i Technologii[1] oraz Uniwersytetu w Kairze, gdzie od 1998 do 2004 pracował na wydziale prawa[2]. Od 2004 do 2010 zasiadał w radzie dyrektorów Banku Centralnego Egiptu. Od 2004 do 2007 był przewodniczącym Generalnego Zarządu Inwestycji i Wolnych Stref (GAFI), zaś od 2009 do 2010 stał na czele Egipskiego Zarządu Nadzoru Finansowego[1].

Po rewolucji, która obaliła dyktaturę Husniego Mubaraka rozpoczął działalność polityczną[3]. Został deputowanym do nowego parlamentu egipskiego[2]. Był jednym z założycieli Egipskiej Partii Socjaldemokratycznej[2] o liberalnym profilu, był następnie jej wiceprzewodniczącym[4].

7 lipca 2013, cztery dni po zamachu stanu w Egipcie, przedstawiona została jego kandydatura na szefa tymczasowego rządu[2]. Został wskazany jako drugi kandydat, po tym, gdy salaficka partia Nur nie zgodziła się na objęcie teki premiera przez Muhammada el-Baradeia. Salafici nie zaaprobowali również jego kandydatury[3], podobnie zareagowało Bractwo Muzułmańskie[4]. Zijad Baha ad-Din został ostatecznie wicepremierem, podczas gdy na czele rządu stanął wywodzący się z tej samej co on partii Hazim al-Biblawi[5]. W momencie objęcia obowiązków zawiesił swoje członkostwo w partii[5].

27 stycznia 2014 odszedł ze stanowiska[6].

Przypisy