Łuskowiec (ssaki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łuskowiec
Manis[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – łuskowiec indyjski (M. crassicaudata)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd łuskowce
Rodzina łuskowcowate
Rodzaj łuskowiec
Typ nomenklatoryczny

Manis pentadactyla Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Łuskowiec[8] (Manis) – rodzaj ssaka z rodziny łuskowcowatych (Manidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji[9][10][11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 40–75 cm, długość ogona 25–58 cm; masa ciała 2,5–16 kg[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Manis: liczba pojedyncza od łac. manes „dusze zmarłych, duchy” w aluzji do nocnych zwyczajów zwierzęcia[12].
  • Pangolinus: jawajska nazwa pangolin lub panngoeling oznaczająca „zwierzę, które zwija się w kłębek”[13]. Gatunek typowy: Manis pentadactyla Linnaeus, 1758.
  • Phatages: wschodnioindyjska nazwa phatagin lub phatagen dla łuskowatego zwierzęcia jedzącego mrówki zaadaptowana przez Buffona[14]. Gatunek typowy: Manis laticaudata Illiger, 1815 (= Manis crassicaudata É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1803).
  • Pangolin: jawajska nazwa pangolin lub panngoeling oznaczająca „zwierzę, które zwija się w kłębek”[13]. Gatunek typowy: nie podany, Gray wymienił trzy gatunki.
  • Paramanis: gr. παρα para „blisko, obok”[15]; rodzaj Manis Linnaeus, 1758[7]. Gatunek typowy: Manis javanica Desmarest, 1822.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9][8]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Manis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 36. (łac.)
  3. C.S. Rafinesque: Analyse de la nature, or, Tableau de l’univers et des corps organisés. Palerme: Aux dépens de l’auteur, 1815, s. 57. (fr.)
  4. C.S. Rafinesque. Sur le genre Manis et description d’une nouvelle espèce: Manis ceonyx. „Annales générales des sciences physiques”. 7, s. 214, 1820 (fr.). 
  5. C.J. Sundevall. Öfversigt af slägtet Manis. „Kungl. Svenska vetenskapsakademiens handlingar”. För år 1842, s. 258, 1843 (łac.). 
  6. J.E. Gray: Hand-list of the edentate, thick-skinned and ruminant mammals in the British Museum. London: The Trustees, 1873, s. 8. (ang.)
  7. a b R.I. Pocock. The External Characters of: the Pangolins (Manidæ). „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1924, s. 722, 1924 (ang.). 
  8. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 134. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  9. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 392. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  10. a b P. Gaubert: Family Manidae (Pangolins). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 2: Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 97–99. ISBN 978-84-96553-77-4. (ang.)
  11. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Manis (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-15].
  12. Palmer 1904 ↓, s. 399.
  13. a b Palmer 1904 ↓, s. 509.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 530.
  15. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 1. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 161. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]