Łysienie bliznowaciejące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łysienie bliznowaciejące (łac. keratosis follicularis spinulosa decalvans) – rzadkie zaburzenie rozwojowe skóry zaliczane do zmian trwałych nabytych lub wrodzonych. Możliwe jest występowanie stanu chorobowego w otoczeniu zespołów innych wad rozwojowych. Proces chorobowy obejmuje zaburzenia niszczące torebki włosowe oraz zastępowanie ich tkanką bliznowatą połączoną z trwałą utratą włosów.

Przyczyny i objawy[edytuj | edytuj kod]

Wśród objawów choroby wymienia się zazwyczaj świąd, palenie, ból lub nadwrażliwość skóry głowy. Do stanu łysienia bliznowaciejącego dochodzi z reguły wskutek doznania urazu bądź innego stanu chorobowego.

Urazy przyczyniające się do powstania łysienia bliznowaciejącego:

Czynniki powiązane z innym stanem chorobowym:

Jako objaw łysienie bliznowaciejące może być związane z toczeniem rumieniowatym, twardziną skóry bądź liszajem płaskim. Stan chorobotwórczy może być także związany z zaburzeniami metabolizmu. Łysienie bliznowaciejące postrzegane jest, jako charakterystyczny objaw dla chorób powiązanych z wadami rozwojowymi. Wśród nich wymienia się wodogłowie, rozszczep kręgosłupa i podniebienia, zajęczą wargę, defekty w przegrodzie serca.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwa rodzaje łysienia bliznowaciejącego, łysienie pierwszo – lub drugorzędowe. W przypadku łysienia pierwszorzędowego dochodzi do destrukcyjnego procesu zapalenia atakującego torebki włosowe. W dalszej kolejności choroba klasyfikowana jest względem typu komórek zażaleniowych, niszczących torebki włosowe w aktywnej fazie choroby. W przypadku łysienia bliznowaciejącego drugorzędowego, niszczenie torebek następuje w wyniku procesu towarzyszącego przykładowo zewnętrznym urazom w tym ostrym infekcjom, poparzeniom skórnym, napromieniowaniu, zmianom nowotworowym.

Diagnoza[edytuj | edytuj kod]

Diagnoza choroby następuje w wyniku przeprowadzenia biopsji skóry czaszki oraz klinicznej oceny stanu skóry głowy. Umożliwia to określenie stopnia aktywności oraz etapu rozwoju choroby.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Choroba łysienia bliznowaciejącego zaliczana jest do rodzaju dolegliwości nieodwracalnych. Możliwe jest przeprowadzenie leczenia zakładającego wyłącznie zakres chirurgiczny, uzależnionego od rozmiarów powstałych zmian oraz ich umiejscowienia.

Możliwe rodzaje terapii zakładają:

  • jednoczasowe wycięcia,
  • wolne przeszczepy skóry owłosionej,
  • transplantację włosów,
  • przeszczepy dziurkowane.

Techniki stosowane w wypadku dzieci i młodzieży to między innymi rozciąganie skóry głowy za pomocą rozszerzaczy tkankowych. W przypadku początkowego okresu choroby możliwe jest zahamowanie jej postępu za pomocą leczenia farmakologicznego.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.