Średnie ciśnienie tętnicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Średnie ciśnienie tętnicze (ang. mean arterial pressure – MAP) – termin używany w medycynie do wyrażenia hipotetycznego, przeciętnego ciśnienia tętniczego u danego pacjenta. Jest definiowane jako średnie ciśnienie tętnicze w trakcie pojedynczego cyklu pracy serca.

Obliczenie[edytuj | edytuj kod]

Średnie ciśnienie tętnicze oblicza się ze wzoru:

gdzie[1]:

rzut serca
systemowy opór naczyniowy
centralne ciśnienie żylne

jest zazwyczaj na tyle małe, że może być pominięte.

Średnie ciśnienie tętnicze można również wyliczyć z przybliżonych, prostszych wzorów[2][3]:

gdzie:

ciśnienie rozkurczowe
ciśnienie skurczowe

lub

lub

gdzie:

ciśnienie tętna

Przy szybkiej akcji serca wartość MAP jest zbliżona do średniej arytmetycznej ciśnienia skurczowego i rozkurczowego.

Norma[edytuj | edytuj kod]

Norma średniego ciśnienia tętniczego wynosi od 75–100 mm Hg.

Znaczenie kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Wartość średniego ciśnienia tętniczego ma znaczenie w utrzymaniu odpowiedniej perfuzji narządowej, to jest zapewnienia prawidłowego przepływu krwi przez organy. Uważa się, że poniżej 60 mm Hg MAP ciśnienie perfuzji jest niedostateczne i dochodzi do niedotlenienia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.