Świątynia Białego Konia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Białego Konia
白馬寺
Biały Koń przed świątynią
Biały Koń przed świątynią
Państwo  Chiny
Miejscowość Luoyang
Założyciel klasztoru Kaśjapa Matanga
Materiał budowlany drewno, cegła
Data budowy 64-68
Położenie na mapie Chin
Mapa lokalizacyjna Chin
Świątynia Białego Konia
Świątynia Białego Konia
Ziemia34°43′26″N 112°35′59″E/34,723881 112,599725
Posąg Buddy Siakjamuniego w świątyni

Świątynia Białego Konia (chin. upr. 白马寺, chin. trad. 白馬寺, pinyin Báimǎ sì) – świątynia buddyjska znajdująca się w mieście Luoyang w Chinach. Jest to najstarsza buddyjska świątynia w kraju[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 64 cesarz Ming z dynastii Han wysłał na zachód poselstwo celem zapoznania się z naukami buddyzmu. Wróciło ono do Chin trzy lata później, a wraz z nim przybyli dwaj indyjscy mnisi, Kaśjapa Matanga (chin. She Moteng) i Dharmaraksza (chin. Zhu Falan). Mnisi przyprowadzili z sobą białego konia, objuczonego torbami zawierającymi buddyjskie sutry i figurki[2]. W 68 roku z rozkazu cesarza w Luoyangu (ówczesnej stolicy Chin) wzniesiono pierwszą w Chinach buddyjską świątynię, którą na pamiątkę białego konia towarzyszącego mnichom nazwano Świątynią Białego Konia; indyjscy mnisi zamieszkali w niej, tłumacząc święte teksty na język chiński[3].

W IX w. opatem klasztoru był uczeń Nanquana Puyuana - Baima Tanzhao.

Świątynia w ciągu wieków przechodziła wielokrotne przebudowy; jej obecny wygląd został ukształtowany w czasach dynastii Ming i Qing[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Położona na obrzeżach miasta, około 12 kilometrów od jego centrum[3] świątynia skryta jest wśród wiekowych drzew. Przed jej wejściem znajduje się ogrodzony płotem staw rybny[2]. Cały kompleks obejmuje powierzchnię 34,000 m²[3].

Świątynna brama posiada trzy wejścia[3]. W czasach dynastii Song ustawiono przed nią dwa kamienne konie[3]. Po jej bokach znajdują się groby She Motenga i Zhu Falana[2]. Główne budynki usytuowane są wzdłuż biegnącej od bramy symetrycznej osi północ-południe. Pierwszym z nich jest pochodzący z czasów dynastii Yuan[2] Pawilon Niebiańskich Królów, w których przechowywane są posągi czterech Niebiańskich Królów, Buddy Majtrei oraz Bodhisattwy Skandy[3]. Za nim znajduje się Pawilon Wielkiego Buddy, najokazalszy w całej świątyni[2]. Zbudowany w czasach dynastii Ming budynek wznosi się na metrowym tarasie i posiada podwójny[3], bogato zdobiony dach[2]. Wewnątrz niego umieszczono posąg Buddy Siakjamuniego z towarzyszącymi mu Kasjapą i Anandą[2], a także ważący ponad 2 tony zabytkowy dzwon[3].

Za Pawilonem Wielkiego Buddy znajduje się Pawilon Mahawiry, w którym znajdują się posągi trzech buddów: Siakjamuniego, Amithaby i Buddy medycyny, z towarzyszącymi osiemnastoma arhatami[3]. Pawilon jest bogato ozdobiony malowidłami z czasów panowania mongolskiego[2]. Czwartym z kolei pawilonem jest niewielki (najmniejszy w całej świątyni) Pawilon Porady, w którym oddaje się cześć Buddzie Amithabie[2]. Pawilon Porady otoczony jest niewielkim laskiem bambusowym, za którym usytuowany jest ułożony z kamiennych bloków taras otoczony sosnami[3], na którym znajduje się pawilon. Po obu bokach tarasu znajdują się dwa mniejsze pawilony, w których przechowywane są posągi założycieli świątyni[3].

Niedaleko wschodniego krańca świątyni wznosi się 13-piętrowa pagoda o wysokości 25 metrów[3]. Zbudowana w czasach dynastii Jin jest najstarszą pagodą w Chinach[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b White Horse Temple (Baima Si), Luoyang (ang.). sacred-destinations.com. [dostęp 2010-06-21].
  2. a b c d e f g h i White Horse Temple (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 2010-06-21].
  3. a b c d e f g h i j k l m White Horse Temple (ang.). chinaculture.org. [dostęp 2017-01-15].