Świątynia Białego Konia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Białego Konia
白馬寺
Biały Koń przed świątynią
Biały Koń przed świątynią
Państwo  Chiny
Miejscowość Luoyang
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Świątynia Białego Konia
Świątynia Białego Konia
Ziemia 34°43′26″N 112°35′59″E/34,723889 112,599722
Posąg Buddy Siakjamuniego w świątyni

Świątynia Białego Konia (chin. upr. 白马寺, chin. trad. 白馬寺, pinyin Báimǎ sì) – świątynia buddyjska znajdująca się w mieście Luoyang w Chinach. Jest to najstarsza buddyjska świątynia w kraju[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 64 cesarz Ming z dynastii Han wysłał na zachód poselstwo celem zapoznania się z naukami buddyzmu. Wróciło ono do Chin trzy lata później, a wraz z nim przybyli dwaj indyjscy mnisi, Kaśjapa Matanga (chin. She Moteng) i Dharmaraksza (chin. Zhu Falan). Mnisi przyprowadzili z sobą białego konia, objuczonego torbami zawierającymi buddyjskie sutry i figurki[2]. W 68 roku z rozkazu cesarza w Luoyangu (ówczesnej stolicy Chin) wzniesiono pierwszą w Chinach buddyjską świątynię, którą na pamiątkę białego konia towarzyszącego mnichom nazwano Świątynią Białego Konia; indyjscy mnisi zamieszkali w niej, tłumacząc święte teksty na język chiński[3].

Świątynia w ciągu wieków przechodziła wielokrotne przebudowy; jej obecny wygląd został ukształtowany w czasach dynastii Ming i Qing[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Położona na obrzeżach miasta, około 12 kilometrów od jego centrum[3] świątynia skryta jest wśród wiekowych drzew. Przed jej wejściem znajduje się ogrodzony płotem staw rybny[2]. Cały kompleks obejmuje powierzchnię 34,000 m²[3].

Świątynna brama posiada trzy wejścia[3]. W czasach dynastii Song ustawiono przed nią dwa kamienne konie[3]. Po jej bokach znajdują się groby She Motenga i Zhu Falana[2]. Główne budynki usytuowane są wzdłuż biegnącej od bramy symetrycznej osi północ-południe. Pierwszym z nich jest pochodzący z czasów dynastii Yuan[2] Pawilon Niebiańskich Królów, w których przechowywane są posągi czterech Niebiańskich Królów, Buddy Majtrei oraz Bodhisattwy Skandy[3]. Za nim znajduje się Pawilon Wielkiego Buddy, najokazalszy w całej świątyni[2]. Zbudowany w czasach dynastii Ming budynek wznosi się na metrowym tarasie i posiada podwójny[3], bogato zdobiony dach[2]. Wewnątrz niego umieszczono posąg Buddy Siakjamuniego z towarzyszącymi mu Kasjapą i Anandą[2], a także ważący ponad 2 tony zabytkowy dzwon[3].

Za Pawilonem Wielkiego Buddy znajduje się Pawilon Mahawiry, w którym znajdują się posągi trzech buddów: Siakjamuniego, Amithaby i Buddy medycyny, z towarzyszącymi osiemnastoma arhatami[3]. Pawilon jest bogato ozdobiony malowidłami z czasów panowania mongolskiego[2]. Czwartym z kolei pawilonem jest niewielki (najmniejszy w całej świątyni) Pawilon Porady, w którym oddaje się cześć Buddzie Amithabie[2]. Pawilon Porady otoczony jest niewielkim laskiem bambusowym, za którym usytuowany jest ułożony z kamiennych bloków taras otoczony sosnami[3], na którym znajduje się pawilon. Po obu bokach tarasu znajdują się dwa mniejsze pawilony, w których przechowywane są posągi założycieli świątyni[3].

Niedaleko wschodniego krańca świątyni wznosi się 13-piętrowa pagoda o wysokości 25 metrów[3]. Zbudowana w czasach dynastii Jin jest najstarszą pagodą w Chinach[1].

Przypisy

  1. a b White Horse Temple (Baima Si), Luoyang (ang.). sacred-destinations.com. [dostęp 21 czerwca 2010].
  2. a b c d e f g h i White Horse Temple (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 21 czerwca 2010].
  3. a b c d e f g h i j k l m White Horse Temple (ang.). chinaculture.org. [dostęp 21 czerwca 2010].