Świdrowiec koński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świdrowiec koński
ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Supergrupa Excavata
Typ Euglenozoa
Gromada kinetoplastydy
Rząd Trypanosomatida
Rodzina świdrowce
Rodzaj świdrowiec
Gatunek świdrowiec koński
Nazwa systematyczna
Trypanosoma equiperdum
Doflein, 1901
Synonimy
* Castellanella equiperdum
  • Trypanosoma equi
  • Trypanosoma rougeti
  • Trypanozoon equiperdum

Świdrowiec koński (Trypanosoma equiperdum) nazywany też świdrowcem zarazy stadniczej- jest to jednokomórkowy organizm z rodziny świdrowców należący do królestwa protista. Wywołuje u koni, osłów i mułów zarazę stadniczą. Pasożytuje w osoczu krwi. Trofozoity występują także w płynie mózgowo-rdzeniowym, śledzionie, węzłach chłonnych, wątrobie i innych narządach żywicieli.

Świdrowiec koński ma ciało wydłużone, wrzecionowate o wymiarach długość ok. 24-28μm, szerokość 2-6 μm[1]. Aparat ruchu składa się z błony falującej i długiej wici. Ciałko podstawowe wici znajduje się w tyle ciała, a obok niego występuje kinetoplast. Pasożyt ten pobiera pokarm całą powierzchnią ciała. Wodniczka tętniąca położona jest w tylnej, natomiast owalne jądro w środkowej części ciała. Występuje tylko w postaci trofozoitu[1]. Rozmnaża się bezpłciowo poprzez podłużny podział komórki.

Najczęściej spotykany w klimacie równikowym i podrównikowym. Stwierdzono także rzadkie przypadki zachorowań w strefie podzwrotnikowej i umiarkowanej. Do zarażenia dochodzi w czasie aktu kopulacji. Pierwotniaki początkowo namnażają się na błonie śluzowej pochwy, worka napletkowego, cewki moczowej, a następnie przedostają się do krwi oraz płynu mózgowo-rdzeniowego. Trofozoity Trypanosoma equiperdum są wrażliwe na czynniki zewnętrzne i dlatego poza organizmem żywiciela nie przeżywają długo. Nie posiada żywiciela pośredniego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Lech Jerzy Gundłach, Andrzej Bernard Sadzikowski. Inwazje pierwotniaków u koni. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin – Polonia”. 61 (4), s. 31-44, 2006. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jolanta Hempel-Zawitkowska, Zoologia dla uczelni rolniczych, 2006, ​ISBN 83-01-14343-6​.
  • Stanisław Furmaga: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1983. ISBN 83-09-00671-3.
  • Протисты.Руководство по зоологии ч.1. Санкт Петербург: Наука, 2000. ISBN 5-02-025864-4.