Żółtoliczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żółtoliczek
Auriparus flaviceps[1]
(Sundevall, 1850)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

remizy

Rodzaj

Auriparus[2]
Baird, 1864

Gatunek

żółtoliczek

Synonimy
  • Aegithalus flaviceps Sundevall, 1850[3]
Podgatunki
  • A. f. acaciarum Grinnell, 1931
  • A. f. ornatus (Lawrence, 1851)
  • A. f. flaviceps (Sundevall, 1850)
  • A. f. lamprocephalus Oberholser, 1897
  • A. f. sinaloae A. R. Phillips, 1986
  • A. f. hidalgensis A. R. Phillips, 1986
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Żółtoliczek[5] (Auriparus flaviceps) – gatunek małego ptaka z rodziny remizów (Remizidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Auriparus. Zamieszkuje południe Stanów Zjednoczonych i Meksyk. Nie jest zagrożony.

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków A. flaviceps[6][3]:

  • A. flaviceps acaciarum – południowo-zachodnie USA do północnej Kalifornii Dolnej, środkowej Sonory, środkowej Chihuahuy i środkowego Durango (północno-zachodni Meksyk).
  • A. flaviceps ornatus – południowo-środkowe USA i północno-wschodni Meksyk.
  • A. flaviceps flaviceps – środkowa Kalifornia Dolna, południowa Sonora i północne Sinaloa (północno-zachodni Meksyk).
  • A. flaviceps lamprocephalus – południowa Kalifornia Dolna.
  • A. flaviceps sinaloae – północno-zachodnia Sinaloa.
  • A. flaviceps hidalgensis – północno-środkowy Meksyk.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 10–11,5 cm. Mały, szary z wierzchu. Spód ciała jaśniejszy. Głowa samca jaskrawożółta. U samicy jest bardziej matowa. Nadgarstek rdzawy, u samca bardziej jaskrawy. Dziób czarny, ostro zakończony. Młode ptaki brązowoszare, jaśniejsze od spodu, bez żółtych piór na głowie i rdzawej plamy na skrzydłach.

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Osiadły na południowo-zachodnich pustyniach Ameryki Północnej, porośniętych Parkinsonia aculeata, Inga circinalis i kolczastymi krzewami, w nadrzecznych zadrzewieniach.

Żeruje przemykając pośród najcieńszych gałązek, wynajduje owady na spodzie liści. Żywi się też pająkami, nektarem, owocami i materią roślinną[7].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje żółtoliczka za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020)[4]. Organizacja Partners in Flight szacuje liczebność populacji na 7,2 miliona dorosłych osobników[7]. Trend liczebności populacji uznawany jest obecnie za stabilny[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Auriparus flaviceps, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Auriparus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2012-08-04] (ang.).
  3. a b Verdin (Auriparus flaviceps) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  4. a b c BirdLife International, Auriparus flaviceps, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-02-04] (ang.).
  5. P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Remizidae Olphe-Galliard, 1891 - remizy - Penduline tits (wersja: 2017-08-22). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-02-15].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Waxwings and allies, tits, penduline tits (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-02-15].
  7. a b Verdin Life History (ang.). W: All About Birds [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2021-02-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]