2,3-Bisfosfoglicerynian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
2,3-Bisfosfoglicerynian
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C3H8O10P2
Masa molowa 266,04 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 138-81-8
PubChem 61[1]

2,3-Bisfosfoglicerynian (2,3-BPG, od ang. 2,3-bisphosphoglycerate) – organiczny związek chemiczny z grupy estrów fosforanowych, difosforanowa pochodna kwasu glicerynowego. Występuje w erytrocytach w stężeniu bliskim stężeniu hemoglobiny (około 2 mM) i jest ważnym inhibitorem allosterycznym stabilizującym formę T hemoglobiny (nieutlenowaną)[2] i utrudniając przyłączenie tlenu[3].

Powstaje z 1,3-bisfosfoglicerynianu, zwłaszcza podczas niedoboru tlenu[3], w reakcji katalizowanej przez mutazę bisfosfoglicerynianową i jest przekształcany dalej do 3-fosfoglicerynianu. Stanowi to alternatywną ścieżkę powstawania 3-fosfoglicerynianu w stosunku do standardowej glikolizy, od której różni ją też brak generowania na tym etapie wysoko energetycznej cząsteczki ATP. Korzyścią dla komórki jest natomiast stabilizacja przez 2,3-BPG nieutlenowanej formy T hemoglobiny, czego efektem jest zwiększenie dostępności tlenu[4].

Powstawanie 3-fosfoglicerynianu na drodze standardowej glikolizy (ścieżka górna, z powstaniem ATP) i za pośrednictwem 2,3-BPG

Przypisy

  1. 2,3-Bisfosfoglicerynian (CID: 61) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Strategie regulacyjne: enzymy i hemoglobina. W: Lubert Stryer, Jeremy Berg, John Tymoczko: Biochemia. PWN, 2005.
  3. a b Robert Kincaid Murray, Daryl K. Granner, Victor W. Rodwell: Biochemia Harpera ilustrowana. Wyd. VI uaktualnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 59. ISBN 978-83-200-4087-6.
  4. Robert Kincaid Murray, Daryl K. Granner, Victor W. Rodwell: Biochemia Harpera ilustrowana. Wyd. VI uaktualnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 189–190. ISBN 978-83-200-4087-6.