Akustyczna fala powierzchniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Akustyczna fala powierzchniowa, AFP (ang. Surface Acoustic Wave, SAW) – fala mechaniczna rozchodząca się wzdłuż powierzchni podłoża sprężystego graniczącego z próżnią lub innym ciałem sprężystym i zanikająca, zwykle w sposób wykładniczy, w głąb tego podłoża. Należy do rodziny fal sejsmicznych.

Od momentu wynalezienia przetwornika międzypalczastego umożliwiającego łatwą generację i detekcję AFP na powierzchni kryształów piezoelektrycznych fale te znalazły liczne zastosowania techniczne.

Podstawowymi rodzajami akustycznych fal powierzchniowych są:

  • fala Rayleigha – rozchodząca się na powierzchni ciała sprężystego,
  • fala Love’a – rozchodząca się na powierzchni ciała sprężystego z cienką warstwą (o grubości znacznie mniejszej niż długość fali),
  • fala Stoneleya – rozchodząca się na powierzchni rozdziału dwóch ciał sprężystych,
  • fala Scholtego – rozchodząca się na powierzchni rozdziału między cieczą a ciałem sprężystym,
  • fala Bluesteina-Gulajewa – rozchodząca się na powierzchni piezoelektryka w określonych kierunkach krystalograficznych,
  • fala Lamba – rozchodząca się na powierzchni cienkiej płyty.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]