Ekran dotykowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyświetlacz z ekranem dotykowym oraz technologią multi touch

Ekran dotykowy (ang. Touchscreen) – wyświetlacz reagujący na dotyk, obsługiwany rysikiem lub palcem. Jego rozmiary sięgają rozmiarów zwykłych wyświetlaczy. Stosowany jest w palmtopach, palmofonach, telefonach komórkowych, smartfonach, komputerach przenośnych oraz tabletach.

Rodzaje konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W konstrukcji ekranów dotykowych stosuje się cztery techniki wykorzystujące:

  • przerwanie (na skutek dotyku) strumienia światła podczerwonego emitowanego przez sieć diod LED, usytuowanych na krawędziach ekranu (ang. infrared);
  • zaburzenia (na skutek dotyku) fali akustycznej propagowanej na powierzchni ekranu (ang: SAW lub Surface Acoustic Wave, w specyfikacjach ELO – IntelliTouch);
  • zmiany pojemności elektrycznej dotykanego ekranu (tzw. ekran pojemnościowy), nie reaguje on np. na rysik; ta technologia umożliwia zastosowanie funkcji multi-touch;
  • zmiany oporu elektrycznego między przezroczystymi elektrodami wtopionymi w ekran.

Ostatnia z tych technik (rezystancyjna) stosowana jest powszechnie w palmtopach i nawigacjach GPS. Zwykły ekran LCD spajany jest z częścią dotykową, która składa się z dwóch przezroczystych elektrod (przepuszczających ponad 85% światła) wykonanych zazwyczaj przez naparowanie w próżni cienkiej warstwy metalu na podkład szklany (elektroda wewnętrzna) i folię poliestrową (zewnętrzna). Elektrody te utrzymywane są bez kontaktu przez izolacyjną warstwę separatora, przypominającego delikatną siatkę. Nacisk na folię zewnętrzną (czyli dotknięcie ekranu) powoduje lokalne zetknięcie się elektrod, co rejestrowane jest przez dekoder palmtopa. Technika ta pozwala otrzymywać ekrany o rozdzielczości nawet 300 dpi (w zwykłych palmach stosowana jest rozdzielczość 75-150 dpi).

Ekran dotykowy wykonany w technologii pojemnościowej działa dzięki wykorzystaniu zjawiska zmiany pola elektrostatycznego. Pozwala to na bardzo precyzyjną obsługę oraz delikatne muśnięcia po ekranie. Podstawową wadą tych ekranów jest fakt, iż reagują tylko na materiały, w których występuje zjawisko przepływu elektronów (przewodzą prąd elektryczny). Obecnie technologia ta szeroko wykorzystywana w smartfonach bądź tabletach wypiera technologię oporową, pomimo większych kosztów produkcji.

Technologia haptyczna[edytuj | edytuj kod]

W celu zwiększenia komfortu użytkowników są czynione próby opracowania układów, w których następuje dodatnie sprzężenie zwrotne, to znaczy, dotykany ekran zmienia właściwości, które to zmiany użytkownik może odbierać dotykiem. Jest to możliwe do osiągnięcia np. za pośrednictwem przepływu prądu elektrycznego lub strumieni powietrza. Trwają prace nad systemem, który mechanicznie odkształcałby wyświetlacz[1].

Przypisy

  1. Adam Piore. Haptyczny interfejs komputerowy. „Świat Nauki”. nr 10 (242), s. 7, październik 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380.