Ambrotypia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ambrotypia – jedna z dawniejszych, stosowanych od 1851 roku[1], pozytywowych technik fotograficznych, pozwalająca uzyskać jeden unikatowy (czyli bez możności wykonania odbitek) obraz[2]. Ambrotypia opiera się na na technice mokrej płyty kolodionowej, przy czym negatyw na szklanej płycie uzyskany w technice mokrej płyty jest specjalnie lekko nieoświetlony, a następnie umieszczany na czarnym podkładzie, przez co uzyskuje on wygląd pozytywu[3][4]. Obrazy tego rodzaju były często kolorowane.

Fotografie uzyskane w wyniku zastosowania mokrej płyty kolodionowej miały dobry kontrast i drobne ziarno[5].

Technice ambrotypii poświęcona jest książka R. Brzozowskiego: "Ambrotypia - Przewodnik praktyczny" Wyd. Szlachetna Fotografia s.c. (2015 r.)[6].

Przypisy

  1. "History of Photography". American Experience. Boston: PBS. 1999. Dostęp 18 IX 2015 r. [1]
  2. Galeria Technik Szlachetnych W Fotografii, www.fotoartgallery.net [dostęp 2017-11-16].
  3. Galeria Technik Szlachetnych W Fotografii, www.fotoartgallery.net [dostęp 2017-11-16].
  4. Ambrotypia - Techniki szlachetne | Techniki szlachetne, technikiszlachetne.pl [dostęp 2017-11-16] (pol.).
  5. Encyklopedia PWN, 1965, tom 5 hasło "Kolodionowy proces".
  6. Ambrotypia - pierwszy praktyczny przewodnik - Aktualności - Swiatobrazu.pl, www.swiatobrazu.pl [dostęp 2017-11-16] (pol.).