Amunicja ćwiczebna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ślepa amunicja 7,92 × 57 mm

Amunicja ćwiczebna – rodzaj amunicji o specjalnej budowie ograniczającej cechy bojowe w celu podniesienia bezpieczeństwa głównie podczas ćwiczeń wojskowych. Wykorzystywana jest najczęściej do treningu obsługi broni, technik stosowania i pozorowania strzelań lub wybuchów.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja amunicji ćwiczebnej zapewnia wyższy poziom bezpieczeństwa np. poprzez zmniejszenie jej donośności czy ograniczenie zdolności do rykoszetowania i rażenia. Amunicja tego typu charakteryzuje się stosunkowo niewielkim lub całkowicie zniwelowanym działaniem niszczącym w porównaniu do amunicji bojowej. W przypadku ćwiczebnych bomb lotniczych, granatów artyleryjskich i głowic pocisków rakietowych w miejsce materiału wybuchowego stosuje się wypełnienie z materiału obojętnego (np. gips, cement, pak), dzięki czemu zachowują one identyczne właściwości balistyczne jak amunicja bojowa. W niektórych przypadkach pociski amunicji ćwiczebnej są wypełnione substancją dymotwórczą ułatwiającą określenie punktu upadku[1].

Amunicja ślepa[edytuj | edytuj kod]

Specyficznym typem amunicji ćwiczebnej jest tzw. amunicja ślepa – pozbawiona pocisków bądź posiadająca specjalne pociski ulegające zniszczeniu tuż po opuszczeniu lufy (wykonane z drewna lub tworzywa sztucznego). Wykorzystywana najczęściej w indywidualnej broni strzeleckiej[1].

Amunicja ślepa bywa jednak wykorzystywana również w warunkach bojowych, np. w celu wystrzelenia granatu nasadkowego z karabinu bądź w celu przedmuchania przewodu lufy w czołgach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Modrzewski 1987 ↓, s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1978, s. 21.
  • Modrzewski Jerzy (red): Encyklopedia techniki wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 21. ISBN 83-11-07275-2.