Broń strzelecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Broń strzeleckabroń palna, której kaliber nie przekracza na ogół (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, rusznic przeciwpancernych) 20 mm[1]. Do broni strzeleckiej zaliczamy także granaty ręczne.

Przeznaczona jest do samoobrony i wymuszania posłuszeństwa, a także zwalczania pojedynczych i grupowych celów żywych (eufemizm oznaczający zwykle żołnierzy nieprzyjaciela). Służy także do zwalczania lekko opancerzonego sprzętu i środków ogniowych. Zasięg broni strzeleckiej jest stosunkowo niewielki – zwykle nie przekracza 2000 metrów.

Podział broni strzeleckiej[edytuj | edytuj kod]

Broń strzelecka dzieli się na:

Inny podział broni strzeleckiej:

  • Indywidualna – stanowiąca uzbrojenie pojedynczego żołnierza. Są to: rewolwery, pistolety, pistolety maszynowe, karabiny, karabinki, karabinki maszynowe.
  • Zespołowa – stanowiąca uzbrojenie pododdziałów, a także wozów bojowych i samolotów. Obsługa etatowa każdego egzemplarza broni zespołowej w pododdziale składa się przynajmniej z dwóch żołnierzy, z których każdy ma określone funkcje i zadania. Do broni palnej zespołowej zalicza się: ręczne karabiny maszynowe, ciężkie karabiny maszynowe, uniwersalne karabiny maszynowe, wielkokalibrowe karabiny maszynowe.

Przypisy

  1. Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 8-9.