Andrzej Karwowski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andrzej Karwowski herbu Pniejnia 1759-1831generał major ziemiański wojsk polskich w czasie insurekcji kościuszkowskiej.

Życiorys[edytuj]

Syn Stanisława, starosty augustowskiego i narewskiego.

W latach 1774-1779 uczył się w Szkole Rycerskiej. Następnie służył w 5 Regimencie Fizylierów, gdzie w 1780 został chorążym, w 1786 porucznikiem. W 1788 wziął dymisję z rangą kapitana.

Powołany został przez Kościuszkę na organizatora siły zbrojnej województwa podlaskiego. Z powodu jakobińskich przekonań popadł jednak w konflikt z miejscową zamożną szlachtą. Na czele pospolitego ruszenia szlachty podlaskiej w 1794 rozpoczął ofensywę w kierunku Narwi na Prusy Wschodnie. 10 lipca 1794 rozbił w bitwie pod Kolnem armię pruską. 18 lipca został pobity przez Prusaków w bitwie pod Dębnikami. Jego oddział związał jednak duże siły pruskie i odciążył oblężenie Warszawy. Operował nad Narwią, blokując oskrzydlenie stolicy od północnego wschodu. W 1798 wstąpił do Legionów Dąbrowskiego we Włoszech. Brał jeszcze udział po stronie Napoleona w kampaniach 1813, 1814.

Odznaczony Orderem św. Stanisława w 1793 roku[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Piechota. Kraków 1998, s. 165.