Antoni Symon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Symon
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1862
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1927
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1879-1921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca Okręgu Generalnego Kraków i Okręgu Generalnego Pomorze
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Antoni Symon (ur. 7 kwietnia 1862 w Żytomierzu, zm. 18 listopada 1927 w Krakowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1 września 1879 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. W 1913 został awansowany na generała majora ze starszeństwem z 14 kwietnia 1913 i wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 brygady 47 Dywizji Piechoty. Od 26 kwietnia 1916 do 4 maja 1917 dowodził 117 Dywizją Piechoty. Następnie, do 20 września 1917, dowodził 47 Dywizją Piechoty, po czym objął dowództwo XXXVII Korpusu Armijnego. 7 października tego roku został dowódcą XIII Korpusu Armijnego, a 12 października awansował na generała lejtnanta.

Od stycznia 1919 w Wojsku Polskim członek Komisji Wojskowo-Ustawodawczej i zastępca przewodniczącego Rady Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych, w stopniu generała porucznika. 30 maja 1919 roku został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie[1]. Funkcję dowódcy okręgu pełnił do 30 maja 1920 roku. 11 sierpnia 1920 roku został przeniesiony na równorzędne stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego "Pomorze". Funkcję tę pełnił do 21 września 1920 roku. Był przewodniczącym Komitetu Obrony Państwowej w Krakowie w 1920 roku[2]. Został wtedy ponownie dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika.

26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji[3]. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w dniu 18 listopada 1927 roku.

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2169.
  2. Obrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 475.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Kto był kim w drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza BGW, 1994, s. 142-143. ISBN 83-7066-569-1.