Antyneoplastony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antyneoplastony – grupa peptydów, ich pochodnych oraz ich mieszanin[1]. Obecne są we krwi i moczu ludzi, badane są jako potencjalne leki przeciwnowotworowe. Opisane zostały w 1967 roku przez Stanisława Burzyńskiego. W latach siedemdziesiątych Burzyński zasugerował, że w organizmach osób chorych na raka występują one na niższym poziomie. Wysunął hipotezę, że ich uzupełnienie może dać efekt terapeutyczny. W 1977 roku opatentował je i nazwał „antyneoplastonami”, a w 1980 roku opracował metodę ich syntezy chemicznej[2]. Według Burzyńskiego antyneoplastony działają na zasadzie przełączników genów, włączają geny supresorowe, które uaktywniają program śmierci komórkowej, zabijając w ten sposób jedynie komórki rakowe bez uszkadzania komórek zdrowych[3].

Badania kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Według badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Burzyńskiego, antyneoplastony niszczą ludzkie komórki nowotworowe, nie mają natomiast wpływu na komórki nowotworowe u zwierząt. W badaniach japońskich stwierdzono, że do zahamowania rozwoju i zniszczenia ludzkich komórek raka wątroby potrzebne są wysokie dawki antyneoplastonów[2][4]. W roku 1977 Burzyński otworzył Burzynski Clinic (Klinikę Burzyńskiego)[5], w której rozpoczął terapię chorób nowotworowych antyneoplastonami[6].

Antyneoplastony badane były w badaniach klinicznych fazy I i II[2]. W roku 2010 zarejestrowane zostało badanie fazy III, nie zostało ono jednak przeprowadzone[7] i do roku 2013 brak jest tego typu badań, niezbędnych dla potwierdzenia skuteczności leku. FDA nie wydała zgody na stosowanie opartych na nich preparatów do leczenia jakiejkolwiek choroby, dopuściła jednak badania kliniczne antyneoplastonów w klinice Burzyńskiego; nie są one jednak randomizowane[2].

Mimo ponad 60 prób klinicznych otwartych od kilkudziesięciu lat, do tej pory Burzyńskiemu udało się ukończyć i opublikować wyniki tylko jednego z badań[8], które po analizie metodologicznej nie wskazują na skuteczność stosowanego leczenia[9][10].

Skutki uboczne[edytuj | edytuj kod]

W fazie I badań klinicznych zaobserwowano jedynie łagodne i krótkotrwałe efekty uboczne przyjmowania antyneoplastonów. W fazie II ujawniły się poważniejsze działania niepożądane, obejmujące zaburzenia układu nerwowego[2].

Skuteczność terapii[edytuj | edytuj kod]

W roku 1983 American Cancer Society opublikowało pracę wskazującą na nieskuteczność takiego leczenia[6]. W 2004 roku w czasopiśmie „CA: A Cancer Journal for Clinicians”, leczenie antyneoplastonami nazwano „terapią o obalonej skuteczności”[11], a onkolodzy nazywali badania Burzyńskiego „wadliwymi” i „nonsensownymi naukowo”[12]. Niezależnym naukowcom nie udało się powtórzyć pozytywnych wyników opublikowanych wcześniej przez Burzyńskiego[13]. Za reklamowanie i wykorzystywanie antyneoplastonów w oficjalnie niezatwierdzonych kuracjach antynowotworowych Burzyńskiemu wytaczano procesy[14][15][16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. SR. Burzynski. Antineoplastons: history of the research (I). „Drugs Exp Clin Res”. 12 Suppl 1, s. 1-9, 1986. PMID: 3527634. 
  2. a b c d e Questions and Answers About Antineoplastons (ang.). National Cancer Institute, 2011-07-26. [dostęp 2013-09-01].
  3. Wywiad ze Stanisławem Burzyńskim Z dobrą wiadomością z Houston o leczeniu raka
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hideaki Tsuda. Inhibitory Effect of Antineoplaston A-10 on Breast Cancer Transplanted to Athymic Mice and Human Hepatocellular Carcinoma Cell Lines. „The Kurume Medical Journal”. 37 (2), s. 97–104, 1990. DOI: 10.2739/kurumemedj.37.97. PMID: 2175003. 
  5. About the Burzynski Clinic (ang.). Burzynski Clinic. [dostęp 2011-12-07].
  6. a b Unproven methods of cancer management: Antineoplastons. „CA Cancer J Clin”. 33 (1), s. 57-9, 1983. DOI: 10.3322/canjclin.33.1.57. PMID: 6401577. 
  7. A Randomized Study of Antineoplaston Therapy vs. Temozolomide in Subjects With Recurrent and/or Progressive Optic Pathway Glioma (ID:NCT01260103) (ang.). Clinicaltrials.gov. [dostęp 2013-09-03].
  8. Burzynski Research Institute - badania kliniczne. clinicaltrials.gov. [dostęp 2015-11-14].
  9. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Stanislaw R. Burzynski, Tomasz J. Janicki, Gregory S. Burzynski, Ania Marszalek. The response and survival of children with recurrent diffuse intrinsic pontine glioma based on phase II study of antineoplastons A10 and AS2-1 in patients with brainstem glioma. „Child's Nervous System”. 30 (12), s. 2051-2061, 2014. DOI: 10.1007/s00381-014-2401-z. PMID: 24718705. PMCID: PMC4223571. 
  10. Stanislaw Burzynski publishes 42.5% of one clinical trial. Respectful Insolence. [dostęp 2015-11-14].
  11. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać A. Vickers. Alternative cancer cures: "unproven" or "disproven"?. „CA Cancer J Clin”. 54 (2), s. 110-118, 2004. DOI: 10.3322/canjclin.54.2.110. PMID: 15061600. 
  12. Terri Langford: Oncologists criticize methods of controversial cancer treatment (ang.). Associated Press, 1998-10-01. [dostęp 2013 -09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-30)].
  13. Overall Level of Evidence for Antineoplastons (ang.). National Cancer Institute, 2011-08-24. [dostęp 2013-09-01].
  14. United States Court of Appeals, Fifth Circuit.: 819 F. 2d 1301 – United States v. Burzynski Cancer Research Institute (ang.). OpenJurist. [dostęp 2011-12-07].
  15. Texas Court of Appeals, Third District, at Austin: NO. 03-95-00222-CV (ang.). [dostęp 2011-12-07].
  16. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Lessons from antineoplaston. „Lancet”. 349 (9054), s. 741, 1997. DOI: 10.1016/S0140-6736(97)21011-1. PMID: 9091754.