Aprilia (motocykl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aprilia
Aprilia
Data założenia 1945
Lokalizacja Włochy
Siedziba Noale
Prezes Rocco Sabelli
Branża motoryzacja
Produkty motocykle
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy firmy produkującej motocykle. Zobacz też: miejscowość o tej samej nazwie.

Aprilia - włoski wytwórca motocykli, jedna z 7 marek nieleżących do Piaggio, 4. największy producent motocykli na świecie. Aprilia początkowo zajmowała się produkcją skuterów, z czasem zaczęła produkować również motocykle, skupiając się na maszynach sportowych, których wyczynowe wersje odnoszą wiele sukcesów w sporcie motorowym.

Aprilia RS 250

Historia i początki firmy[edytuj | edytuj kod]

Aprilia została założona zaraz po II WŚ przez Cavaliere Alberto Beggio w Noale, należącym do włoskiej prowincji Wenecja. Początkowo fabryka zajmowała się produkcją rowerów, aż do 1968 kiedy to syn Alberta, Ivano Beggio razem z kilkunastoma współpracownikami skonstruował pierwszy w historii firmy motorower o pojemności 50 cm³. Pierwsze motorowery produkowane przez Aprilię nosiły nazwy Colibri i Daniela oraz produkowany od 1970 roku crossowy model Scarabeo. W 1974 powstał pierwszy cross z prawdziwego zdarzenia, którego prowadził Maurizio Sgarzani w kategorii kadetów. W 1977 roku Ivan Alborghetti z Mediolanu został motocrossowym mistrzem Włoch w klasach 125 cm³ i 250 cm³ jeżdżąc na maszynach Aprillii. W 1978 z 3 wygranymi wyścigami na koncie uplasował się na 6. pozycji Mistrzostw Świata w klasie 125 cm³.

Sukcesy firmy w wyścigach 1985-2007[edytuj | edytuj kod]

1985 Firma debiutuje w klasie 250, z motocyklem z podwójną ramą ze stopów aluminium, widelcem Marzocchi i tylnym zawieszeniem złożonym z amortyzatorów i wahacza. Silnik z "leżącym" cylindrem pochodził od austriackiej firmy Rotax. Pierwszy wyścig Aprillii odbył się 23. marca w Kyalami w RPA, na którym Loris Reggiani zajął w wyścigu 12. pozycję. W toku mistrzostw Aprilia i Reggiani potwierdzili swój potencjał zajmując 4. miejsce w Mugello oraz 3. na torach Imola i Rijeka. Ostatecznie z 44 pkt Reggiani zajmuje 6. miejsce w mistrzostwach, dzięki czemu Aprilia kończy sezon na pozycji 3. w klasyfikacji konstruktorów.
1986 Po sukcesie w sezonie 1985, rozwój Aprillii 250, która otrzymała nazwę AF1, został zatrzymany po poważnym wypadku drogowym Reggianiego. Na miejsce zawodnika z Forli (który w tym sezonie wrócił na tor tylko w Hiszpanii) przyszli Manfred Herweh i Stefano Caracchi. Nie był to szczęśliwy sezon dla zespołu, gdyż motocykl nie był konkurencyjny w stosunku do oponentów i tylko Herwehowi udało się zdobyć 7. przez co uplasował się na dalekiej 19. pozycji w mistrzostwach, Aprilia natomiast zajęła miejsce 7. w klasyfikacji producentów.
1987 Po porażce poprzedniego sezonu AF1 został poddany modyfikacjom. Zmieniono ramę, tylne zawieszenie razem z widelcem, zmieniono zapłon silnika na elektroniczny. Po drobnych problemach z niezawodnością w pierwszych wyścigach, Loris Reggiani zajął 2. miejsce na torach Salzburg i Rijeka. Mimo tego, że maszyna świetnie się sprawowała, Reggiani prowadząc w Donington wycofał się z powodu zbyt ciasnego kombinezonu, natomiast w Anderstorp na jednym z ostatnich okrążeń zatarł się silnik. W końcu 30 sierpnia Reggiani wygrał w Misano, mając 8 sekund przewagi nad drugim Cadalorą. Było to pierwsze zwycięstwo włoskiego kierowcy na włoskim motocyklu w klasie 250, od 1979, kiedy to Graziano Rossi wygrał na Morbidelli. 68 zdobytych punktów umożliwiło powtórzenie wyników z debiutanckiego sezonu, czyli miejsca 3. i 6. odpowiednio dla Aprilii i Reggianiego.
1988 Sezon przejściowy dla teamu Aprilia, o ile wcześniejsze maszyny były zdecydowanie konkurencyjne, to nowy oficjalny motocykl, z nowo zaprojektowanym przez Aprilię silnikiem (stąd nowa nazwa, AF/1V), nie mógł dotrzymać kroku japońskim konkurentom i najlepszym wynikiem Reggianiego było 4. miejsce w Brnie. Z kolei FMI, włoski związek motocyklistów wystawił do wyścigów pół-oficjalnie kolejnego kierowcę Aprilii, Bruno Casanovę. Sezon '88 był także pierwszym sezonem dla Italia Team Aprilia w klasie 125, gdzie Corrado Catalano 24 lipca stanął na podium we Francji, oraz wykręcił najlepszy czas na torze w dawnej Jugosławii.

Wyniki kierowców Aprilii.

Klasa Kierowca Ilość pkt. Miejsce
250 Reggiani 44 13.
Auinger 31 16.
Casanova 17 23.
Neumair 5 35.
125 Catalano 36 13.

Klasyfikacja konstruktorów.

Klasa Ilość pkt. Miejsce
250 128 3.
125 36 5.

1989 Skład na sezon '89 przedstawiał się następująco, oficjalni kierowcy fabryczni Didier de Radigues i Ivan Pallazzese oraz półoficjalnie występujący Manfred Wimmer i Carlos Lavado. Jednak na początku sezonu najlepsze wyniki osiągał kierowca testowy Marcellino Lucchi, któremu udało się osiągnąć 6. pozycję w Misano. Ten sezon nie okazał się jednak dla Aprilii łaskawy, gdy oficjalny kierowca Ivan Pallazzese uległ śmiertelnemu wypadkowi na Hockenheim. Zdecydowanie więcej powodów do radości Aprilia miała przy okazji 3. miejsca Wimmera w Salzburgu oraz świetnej jazdy Andrea Borgonovo, dzięki której był wśród czołówki podczas Mistrzostw Europy. W klasie 125 doskonale radził sobie Fausto Gresini, regularnie zajmując wysokie pozycje.

Klasa Kierowca Ilość pkt. Miejsce
250 Wimmer 62 10.
de Radigues 51 12.
Lavado 31 17.
Colleoni 21 21.
Pallazzese 19 22.
Eckl 18 24.
Lucchi 17 25.
Bronec 11 27.
Ricci 8 32.
Rota 6 34.
Preining 4 38.
125 Gresini 102 5.
Casanova 20 19.
Debbia 3 38

Klasyfikacja konstruktorów.

Klasa Ilość pkt. Miejsce
250 7 7.
125 104 4.


1990 W tym roku dział wyścigowy Aprilii został całkowicie odnowiony. Motocykle zostały powierzone zewnętrznym teamom mogącym liczyć na pełne wsparcie producenta. Kierowcami byli Lavado, Wimmer, De Radigues i Reggiani. Był to sezon wielkich nadziei, Wimmer zajął 2. miejsce w Rijece i Salzburgu, de Radigues w Spa uzyskał także 2. miejsce, Reggiani był 3. w Le Mans, podczas gdy holenderski kierowca van de Heijden odniósł sukces w Mistrzostwach Europy. Te wyniki były tylko wstępem do wielkiego sezonu '91. W klasie 125, w barwach Italia Team jeździli Alessandro Gramigni i Gabriele Debbia, którzy błyszczeli w wyścigach, ich 125tki były zdecydowanie szybsze i konkurencyjne niż maszyny oponentów.

Klasa Kierowca Ilość pkt. Miejsce
250 Wimmer 118 6.
de Radigues 66 12.
Reggiani 63 13.
Lavado 37 15.
Lucchi 23 19.
Morillas 20 20.
Colleoni 17 21.
Eckl 13 23.
Catalano 10 26.
Borgonovo 9 28.
Rota 8 30.
Haenggeli 4 38.
125 Gramigni 84 9.
Debbia 55 12

Klasyfikacja konstruktorów.

Klasa Ilość pkt. Miejsce
250 154 3.
125 96 3.

1991 Motocykl na ten sezon został gruntownie przebudowany. Zmiany objęły układ ogrzewania, chłodzenia, zapłon i gaźniki, a rama posiada dużo elementów z włókna węglowego. Zmieniono nazwę z AF1 na RS250V. Nowe maszyny ujeżdżali Loris Reggiani oraz Pierfrancesco Chili z zewnętrznego teamu. Nowy motocykl okazał się świetny, Reggiani był 3. na Laguna Seca i Jerez, a Chili na Misano. Kiedy Chili wygrał na torze Assen, na "rewanż" Reggianiego nie trzeba było długo czekać, właściwie natychmiast powtórzył jego rezultat na Paul Ricard, za to Massimiliano Biaggi wygrał Mistrzostwa Europy w klasie 250. Rok '91 przyniósł również sukcesy w klasie 125, za sprawą Allesandro Gramigni, który w Czechosłowacji pokonał Debbię i Capirossiego w walce o pierwsze miejsce.

Klasa Kierowca Ilość pkt. Miejsce
250 Reggiani 128 6.
Chili 107 7.
Preining 60 11.
Eckl 22 18.
Colleoni 19 20.
Haenggeli 15 21.
Korpiaho 8 26.
Biaggi 7 27.
Lucchi 5 29.
Protat 4 33.
J. van de Goorbergh 2 37.
Kassner 1 38.
125 Debbia 111 4.
Gramigni 90 7.
Petrucciani 13 23.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]