Arvid Wittenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matthäus Merian, Arvid Wittenberg, 1649

Arvid Wittenberg, właśc. Arvid Wirtenberg von Debern (ur. w 1606 w Porvoo, zm. 7 września 1657 w Zamościu[1]) – szwedzki hrabia (1652) i feldmarszałek (1655), uczestnik wojny trzydziestoletniej i potopu szwedzkiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wojsku od 1622, po I bitwie pod Nördlingen w 1634 awansowany na pułkownika, wzięty do niewoli, został wkrótce uwolniony. Brał udział w bitwach pod Wittstock w 1636 i pod Chemnitz w 1639 i awansowany na generała-majora. Pod dowództwem Lennarta Torstensona przesłużył resztę wojny aż do jego rezygnacji w 1645. Naczelny dowódca sił szwedzkich do czasu przybycia Karola Gustawa Wrangla.

W 1655 mianowany feldmarszałkiem przez Karola X Gustawa w ramach przygotowań do ataku na Polskę, znanego jako potop szwedzki, do której wkroczył 21 lipca 1655 na czele 14 000 wojska i 72 dział. 25 lipca po bitwie pod Ujściem przyjął kapitulację Wielkopolski, następnie zdobył m.in. Kraków (19 października). Objął dowodzenie nad obroną zajętej przez Szwedów Warszawy, która skapitulowała 21 czerwca 1656. Wzięty do niewoli, osadzony został w twierdzy Zamość, gdzie zmarł z przyczyn naturalnych (wrzody w przełyku).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Daty zaczerpnięte ze źródeł szwedzkich, mogą być podane według kalendarza juliańskiego zamiast gregoriańskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Lepszy (red.): Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.