Autofokus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Autofocus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok mechanizmu autofokusu
Schemat działania autofokusu z detekcją fazy. Fioletowe kółko – obiekt fotografowany; zielona i czerwona linia – promienie światła przechodzące przez otwory; żółta linia – sensor, jeden dla każdej apertury; wykres – profile natężenia widziane przez każdy z sensorów. (1) zbyt blisko, (2) prawidłowo, (3) zbyt daleko, (4) jeszcze dalej

Autofokus, autofocus[1], AF – układ automatycznego ustawiania ostrości w aparatach fotograficznych.

Historia[edytuj]

  • 1966 – patent autofokusu firmy AGFA AG[2]
  • 1976 – na wystawie Photokina Leitz demonstruje Correfot, aparat wyposażony w pasywny autofokus zbudowany przez firmę Honeywell[3]
  • 1977 – Konica C35 AF, pierwszy seryjnie produkowany aparat z autofokusem
  • 1978 – Polaroid SX-70 Sonar OneStep, pierwsza seryjna lustrzanka jednoobiektywowa z autofokusem (do zdjęć natychmiastowych)
  • 1981 – Pentax ME-F, pierwsza seryjna lustrzanka małoobrazkowa z autofokusem; czujniki były umieszczone w aparacie, silnik w specjalnie dedykowanym obiektywie
  • 1985 – sposób mocowania obiektywów Minolta AF w aparacie Minolta Maxxum 7000; silnik w aparacie ustawia ostrość w wymiennych obiektywach poprzez przekładnię mechaniczną
  • 1987 – Canon EOS, sposób mocowania obiektywów autofokusowych z elektrycznym przekazywaniem wszystkich parametrów do obiektywu.

Zasada działania[edytuj]

Istnieją dwa rozwiązania umożliwiające automatyczne nastawienie ostrości w aparacie:

  • układ aktywny – dalmierz mierzy odległość aparatu od obiektu za pomocą wiązki promieni podczerwonych lub ultradźwięków, a następnie przekazuje tę informację do aparatu, który ustawia odpowiednio obiektyw
  • układ pasywny – polega na mierzeniu kontrastu lub przesunięcia fazowego pomiędzy detalami w kadrze. Maksimum kontrastu oznacza prawidłowe ustawienie ostrości. Ten rodzaj ustawiania ostrości nazywany jest też autofokusem z detekcją kontrastu lub fazy TTL. W lustrzankach jednoobiektywowych stosowane są do tego celu specjalne czujniki, w kompaktowych aparatach cyfrowych używa się często matrycy światłoczułej.

Nie należy mylić aparatów autofokusowych z rozwiązaniem zwanym fixed focus („stała ostrość”), w których nie nastawia się ostrości, ponieważ jest ona zawsze ustawiona od pewnej minimalnej odległości granicznej do nieskończoności. Efekt ten jest możliwy do uzyskania w obiektywach o małej jasności i krótkiej ogniskowej, ze względu na występującą wtedy dużą głębię ostrości. Takie rozwiązanie stosowane jest jedynie w najtańszych aparatach fotograficznych.

Tryby pracy[edytuj]

Aparaty z autofokusem mogą pracować zwykle w kilku trybach:

  • jednokrotne nastawienie ostrości – najczęściej z priorytetem ustawienia ostrości. Aparat zrobi zdjęcie dopiero wtedy, gdy zostanie ustawiona ostrość.
  • ciągłe nastawienie ostrości – zwykle z pierwszeństwem wyzwolenia migawki. Zdjęcie można zrobić nawet wtedy, gdy ostrość nie jest jeszcze dokładnie ustawiona.

Ze względu na sposób wyboru odpowiedniego czujnika system AF może pracować w jednym z trybów:

  • dynamiczny AF – punkt AF jest automatycznie zmieniany w celu śledzenia poruszającego się obiektu
  • dynamiczny AF ze śledzeniem najbliższego obiektu – system AF automatycznie wybiera najbliższy obiekt i na nim dokonuje pomiaru odległości
  • pojedynczy AF – za pomocą nastaw w aparacie fotograf może ręcznie wybrać odpowiedni czujnik AF
  • szeroki obszar AF – umożliwia ustawienie ostrości na obiekcie nieznajdującym się w dokładnie w centrum kadru. Jest to przydatne do robienia zdjęć poruszających się obiektów.
  • punktowy pomiar AF – czujnik AF jest umieszczony centralnie; służy do ustawienia ostrości na wybranym obiekcie, który przy użyciu szerokiego pola AF mógłby nie zostać wzięty pod uwagę.

Przypisy

  1. Autofocus. pwn.pl. [dostęp 2009-07-22].
  2. Camera focusing devices – patent 3274914. [dostęp 2010-11-21].
  3. Range determination system – patent 4185191. [dostęp 2010-11-21].

Linki zewnętrzne[edytuj]