Autofocus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok mechanizmu autofokusu
Schemat działania autofokusu z detekcją fazy. Fioletowe kółko – obiekt fotografowany; zielona i czerwona linia – promienie światła, które przechodzą przez apertury, żółta linia – sensor, jeden dla każdej apertury; wykres – profile natężenia widziane przez każdy z sensorów. (1) – zbyt blisko, (2) – prawidłowo, (3) – zbyt daleko, (4) – jeszcze dalej.

Autofocus, autofokus[1] (AF) – system automatycznego ustawiania ostrości w aparatach fotograficznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1966 – patent systemu autofocus firmy AGFA AG[2].
  • 1976 – na wystawie Photokina Leitz demonstruje Correfot aparat autofocus, wyposażoną w pasywny system zbudowany przez firmę Honeywell[3].
  • 1977 – Konica C35 AF, pierwszy seryjnie produkowany aparat autofocus.
  • 1978 – Polaroid SX-70 Sonar OneStep, pierwsza seryjna lustrzanka jednoobiektywowa autofocus (do zdjęć natychmiastowych).
  • 1981 – Pentax ME-F, pierwsza seryjna lustrzanka małoobrazkowa autofocus; czujniki były umieszczone w aparacie, silnik w specjalnie dedykowanym obiektywie.
  • 1985 – system mocowania obiektywów Minolta AF w aparacie Minolta Maxxum 7000, silnik w aparacie ustawia ostrość w wymiennych obiektywach poprzez przekładnię mechaniczną.
  • 1987 – Canon EOS, system mocowania obiektywów autofocus z elektrycznym przekazywaniem wszystkich parametrów do obiektywu.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa rozwiązania umożliwiające automatyczne nastawienie ostrości w aparacie:

Nie należy mylić aparatów autofocus z rozwiązaniem zwanym Fixed Focus, co oznacza „stała ostrość”, w których nie nastawia się ostrości, ponieważ jest ona zawsze ustawiona od pewnej minimalnej odległości granicznej do nieskończoności. Efekt ten jest możliwy do uzyskania w obiektywach o małej jasności i krótkiej ogniskowej, ze względu na występującą wtedy dużą głębię ostrości. Takie rozwiązanie stosowane jest jedynie w najtańszych aparatach fotograficznych.

Tryby pracy AF[edytuj | edytuj kod]

Aparaty z AF mogą pracować zwykle w kilku trybach:

  • Jednokrotne nastawienie ostrości – najczęściej z priorytetem ustawienia ostrości. Aparat zrobi zdjęcie dopiero wtedy, gdy zostanie ustawiona ostrość.
  • Ciągłe nastawienie ostrości – zwykle z pierwszeństwem wyzwolenia migawki. Zdjęcie można zrobić nawet wtedy, gdy ostrość nie jest jeszcze dokładnie ustawiona.

Ze względu na sposób wyboru odpowiedniego czujnika system AF może pracować w jednym z trybów:

  • Dynamiczny AF – punkt AF jest automatycznie zmieniany w celu śledzenia poruszającego się obiektu.
  • Dynamiczny AF ze śledzeniem najbliższego obiektu – system AF automatycznie wybiera najbliższy obiekt i na nim dokonuje pomiaru odległości.
  • Pojedynczy AF – za pomocą nastaw w aparacie fotograf może ręcznie wybrać odpowiedni czujnik AF.
  • Szeroki obszar AF – umożliwia ustawienie ostrości na obiekcie nie znajdującym się w dokładnie w centrum kadru. Jest przydane do robienia zdjęć poruszających się obiektów.
  • Punktowy pomiar AF – czujnik AF jest umieszczony centralnie; służy do ustawienia ostrości na wybranym przedmiocie, który przy użyciu Szerokiego pola AF mógłby nie zostać wzięty pod uwagę.

Przypisy

  1. Autofocus (pol.). pwn.pl. [dostęp 2009-07-22].
  2. Camera focusing devices - Patent 3274914. [dostęp 2010-11-21].
  3. Range determination system - Patent 4185191. [dostęp 2010-11-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]