Autoportret w okularach (Goya, 1800)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Autoportret w okularach
Ilustracja
Autor Francisco Goya
Rok wykonania 1797–1800
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 61,5 × 47,8 cm
Muzeum Muzeum Goi w Castres
Autoportret w okularach
Ilustracja
Autor Francisco Goya
Rok wykonania 1797–1800
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 54 × 39,5 cm
Muzeum Musée Bonnat-Helleu

Autoportret w okularach (hiszp. Autorretrato con gafas) – obraz olejny hiszpańskiego malarza Francisca Goi (1746–1828)[1].

Jest to jeden z licznych autoportretów Goi, które artysta stworzył w ciągu swojego życia. Niektóre z nich przedstawiają tylko samego Goyę, na innych, na wzór Velázqueza, jest częścią przedstawianej kompozycji. Zachowało się również kilka podobizn Goi wykonanych przez innych artystów, m.in. przez Vicentego Lópeza (Portret Goi w wieku osiemdziesięciu lat).

W czasie kiedy powstał ten autoportret Goya miał już przynajmniej 50 lat. Nosi okulary prawdopodobnie z powodu choroby przebytej w 1792, która nie tylko pozostawiła go głuchym, ale także pogorszyła wzrok. Ma na sobie elegancki kaftan w zielonym kolorze i biały krawat zawiązany pod szyją. Białe akcenty na guzikach ożywiają kompozycję na ciemnym tle. Gęste, siwe włosy zaczesane do tyłu odsłaniają szerokie bokobrody. Malarz spogląda na widza poważnym i zmęczonym spojrzeniem. Niektórzy krytycy zauważają, że ten autoportret jest bardzo podobny do podobizny malarza z obrazu Rodzina Karola IV z 1800[2].

Autoportret, znany w dwóch wersjach, znajduje się we francuskich zbiorach Musée Goya w Castres oraz w Musée Bonnat-Helleu w Bajonnie[2][3].

Proweniencja[edytuj | edytuj kod]

Francuski malarz Marcel Briguiboul, który studiował w Hiszpanii, w 1881 kupił w Madrycie trzy prace Goi od José Antonia Teradillos: Autoportret w okularach, Portret Francisca del Mazo i Radę Kompanii Filipin. Syn francuskiego artysty, Pierre Briguiboul, przekazał te i inne dzieła sztuki ze swojej kolekcji do Muzeum Goi w Castres w latach 1893–1894[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Luciano di Pietro, Alfredo Pallavisini, Claudia Gianferrari: Geniusze sztuki: Goya. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987, s. 80.
  2. a b c Autorretrato con gafas (hiszp.). Fundación Goya en Aragón. [dostęp 2019-03-27].
  3. Manuel Jorge Aragoneses [et al.]: El Arte europeo en la Corte de España durante el sigo XVIII. Madrid: Ministerio de Cultura, 1980, s. 71. ISBN 84-7483-059-1.