Awikularyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Awikularyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H18O11
Masa molowa 434,35 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 572-30-5
PubChem 5490064[1]

Awikularynaorganiczny związek chemiczny z grupy flawonoidów wyodrębniony z Polygonum aviculare[3]. Glikozyd ten występuje także w Rumex dentatus, Cinchona officinalis[4], Loranthus parasiticus[2][5], Vaccinium myrtylius, Vaccinium vitis-idaea[6][7], Juglans regia, Psittacanthus cuneifolius[8], Lindera umbellata, Lespedeza cuneata[9], Chimaphila umbellata[10], Rhododendron dauricum[11], Psidium guajava[12], Polygonum bistorta[7], Filipendula ulmaria[13].

W badaniach na psach dożylne podanie dawki 0,05–2 mg/kg powodowało niedociśnienie i tachyfilaksję oraz wielomocz. W badaniach na szczurach przy dawce 34 mg/kg podanej doustnie i pozajelitowo także zaobserwowano efekt diuretyczny proporcjonalny do podanej dawki. LD50 przy podaniu dootrzewnowym u myszy wynosi 1,17 g/kg[2]. U ludzi awikularyna może powodować obniżenie ciśnienia krwi, powiększenie tętnic wieńcowych oraz zwiększony dopływ krwi do serca[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Awikularyna (CID: 5490064) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Hson-Mou Chang, Paul Pui-Hay, Sih-Cheng Yao: Pharmacology and Applications of Chinese Material Medical. T. 2. World Scientific, 2001, s. 1026–1028. ISBN 978-981-02-3694-6.
  3. L.X. Xu, A.R. Liu. Determination of avicularin in Polygonum aviculare L. „Acta Pharmaceutica Sinica”. 18 (9), s. 700–704, wrzesień 1983. PMID: 6687139. 
  4. C.P. Khare: Indian Medicinal Plants: An Illustrated Dictionary. Springer, 2007, s. 148, 563. ISBN 978-0-387-70637-5.
  5. a b Xu Li: Chinese Materia Medica. Combinations & Applications. Elsevier Health Sciences, 2002, s. 190. ISBN 978-1-901149-02-9.
  6. Tibor Cserháti: Liquid chromatography of natural pigments and synthetic dyes. Elsevier, 2007, s. 145–146. ISBN 978-0-444-52222-1.
  7. a b Debra Rayburn: Let's Get Natural with Herbs. Ozark Mountain Publishing, 2007, s. 83. ISBN 978-1-886940-95-6.
  8. Hildebert Wagner, Sabine Bladt: Plant Drug Analysis: A Thin Layer Chromatography Atlas. Springer, 2009, s. 201, 265. ISBN 978-3-642-00573-2.
  9. Chung Ki Sung, Takeatsu Kimura, Paul P.H. But, Ji-Xian Guo: International Collation of Traditional and Folk Medicine. Northeast Asia. T. 3. Cz. 3. World Scientific, 1998, s. 38, 72. ISBN 978-981-02-3639-7.
  10. Ikhlas A. Khan, Ehab A. Abourashed: Leung's Encyclopedia of Common Natural Ingredients Used in Food, Drugs, and Cosmetics. John Wiley and Sons, 2009, s. 504. ISBN 978-0-471-46743-4.
  11. Joseph P. Hou, Youyu Jin: The Healing Power of Chinese Herbs and Medicinal Recipes. Routledge, 2005, s. 379. ISBN 978-0-7890-2202-8.
  12. Bep Oliver-Bever: Medicinal plants in tropical West Africa. Cambridge University Press, 1986, s. 134. ISBN 978-0-521-26815-8.
  13. Jeffrey B. Harborne, Herbert Baxter: Chemical Dictionary of Economic Plants. John Wiley and Sons, 2001, s. 27. ISBN 978-0-471-49226-9.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.