BNC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy złącza stosowanego do łączenia sieci komputerowych. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
BNC
BNC connector 50 ohm male.jpg
Męskie 50 omowe złącze BNC
Historia produkcji
Projektant Paul Neill, Carl Concelman, & Octavio M. Salati
Zaprojektowany 1951
Producent różni
Ogólne dane techniczne
Średnica typowa, zewnętrzna:
  • 14,5 mm – męski,
  • 11,1 mm – żeński.
Kabel współosiowy
Pasmo przenoszenia zazwyczaj 0–4 GHz
Porównianie złącz 75 Ω i 50 Ω

BNC (ang. Bayonet Neill-Concelman) – złącze koncentryczne wielkiej częstotliwości przeznaczone do przesyłania sygnałów małej mocy. Złącze posiada zapięcie bagnetowe, umożliwiające szybkie łączenie i rozłączenie. Złącza BNC występują w dwóch wersjach: 50- i 75-omowej.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]