Telewizja przemysłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „CCTV”. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Przykładowa kamera stosowana w telewizji przemysłowej

Telewizja przemysłowa, monitoring wizyjny, wideonadzór, telewizyjne systemy dozorowe (CCTV, ang. Closed Circuit TeleVision, niem. Videoüberwachung, ros. Видеонаблюдение, hiszp. circuito cerrado de televisión, franc. vidéosurveillance) – to system pozwalający na śledzenie z odległości zdarzeń rejestrowanych przez jedną do nawet kilkuset kamer przemysłowych jednocześnie. W skład systemu wchodzą głównie rejestratory i kamery, z których obraz jest transmitowany do centrum odbiorczego, gdzie personel na monitorach może obserwować rejestrowane zdarzenia. Ważnym elementem telewizji przemysłowej jest również klawiatura sterująca, posiadająca zwykle wbudowany dżojstik do manipulowania kamerami PTZ, pozwalająca na sterowanie całym systemem CCTV. Monitoring wizyjny, określany też jako telewizja dozorowa, różni się od zwykłej telewizji tym, że obraz z kamer jest przesyłany (przez kabel lub drogą radiową) i odbierany tylko w centrum odbiorczym, a nie w nieograniczonej liczbie odbiorników.[1]

Różne rodzaje kamer CCTV.

Najczęstszy deklarowany cel instalacji monitoringu wizyjnego to poprawa bezpieczeństwa, chociaż badania skuteczności prewencyjnej tego środka nie potwierdzają jego efektywności.[1] Kwestionowane są w związku z tym wydatki ponoszone na monitoring wizyjny przez administrację centralną i samorządy.[2]

Obecnie pojęcie telewizji przemysłowej zostało w dużej mierze wyparte przez monitoring wizyjny lub wideonadzór[1], co jest właściwie anglicyzmem, lecz skuteczniej opisuje zakres i dziedzinę przedmiotu, o którym mówi.

Monitoring wizyjny obecny jest m.in. w takich obiektach jak centra handlowe, hipermarkety, kasyna gry, tereny firm, ulice miast, place, przejazdy kolejowe, itp.

Według jednej z definicji telewizyjne systemy dozorowe - to zespoły środków technicznych i programowych przeznaczonych do obserwacji, wykrywania, rejestrowania oraz sygnalizowania warunków wskazujących na istnienie niebezpieczeństwa powstania szkód lub zagrożeń osób i mienia.[3]

Podstawowe składniki telewizyjnych systemów dozorowych to:

Współpraca z innymi systemami[edytuj]

System telewizji dozorowej jest częścią składową wielu systemów bezpieczeństwa (SMS) – odgrywa np. istotną rolę w inteligentnym budynku. Zintegrowany z innymi systemami umożliwia wczesną i prawidłową reakcję służb ochrony lub personelu technicznego budynku. System CCTV współpracuje bardzo często z systemem pożarowym SSP oraz z systemami kontroli dostępu SKD[4].

Przypisy

  1. a b c Waszkiewicz P.: Wielki Brat Rok 2010. Systemy monitoringu wizyjnego - aspekty kryminalistyczne, kryminologiczne i prawne, Wolters Kluwer, Wydanie I, Warszawa 2011, s. 30.
  2. Waszkiewicz P.: Monitoring wizyjny miejsc publicznych w dużym mieście na przykładzie Warszawy. Próba analizy kosztów i zysków, Archiwum Kryminologii TOM XXXIV, Warszawa 2012. [dostęp 2015-04-10].
  3. Kałużny P.: Telewizyjne systemy dozorowe, WKiŁ, Wydanie I, Warszawa 2008.
  4. Mikulik J.: Budynek inteligentny, TOM II – Podstawowe Systemy bezpieczeństwa w budynkach inteligentnych, Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, Gliwice 2010.