Baliw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Baliw (ang. bailiff, z łacińskiego baiulus - goniec, wychowawca, nauczyciel[1]) – w średniowiecznej Anglii i Francji urzędnik, zajmujący się utrzymaniem porządku w toku postępowania sądowego oraz egzekucją wyroków sądowych[2]. Współcześnie termin używany w krajach anglosaskich dla określenia pomocnika szeryfa lub urzędnika sądowego zajmującego się utrzymaniem porządku na sali sądowej[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na angielskiej wsi w okresie średniowiecza baliw pełnił funkcję przedstawiciela właściciela ( orda) w jego ziemskim majątku. Ponieważ zajmował wyższą pozycję niż zwykli chłopi mieszkał w dworze i za swoją pracę otrzymywał wynagrodzenie. Zazwyczaj baliwowie wywodzili się ze sredniej szlachty lub zamożnych chłopów. Musieli umieć czytać i pisać. Ich zadaniem było troszczenie się o ziemię ( uprawy) oraz zaopatrywanie majątku w rzeczy potrzebne do jego prawidłowego funkcjomnowania, a nie wytwarzane na miejscu ( np. sól, świece, pergamin, sukno itd.)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Frank Anthony, A. G. Rigg, Carl Mantello: Medieval Latin: an introduction and bibliographical guide. CUA Press, 1996, s. 220. ISBN 978-0-8132-0842-8. (ang.)
  2. bailiff (ang.). Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. [dostęp 8 kwietnia 2011].
  3. Irving Shapiro: The new dictionary of legal terms. Looseleaf Law Publications, 1984, s. 19. ISBN 978-0-930137-01-4. (ang.)
  4. Frances Gies, Joseph Gies, Życie w średniowiecznej wsi, Wydawnictwo Znak Horyzont, 2018, s. 94-95, ISBN 978-83-240-4281-4.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]