Barwa dźwięku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barwa dźwięku, tembr – cecha dźwięku, która pozwala odróżnić brzmienia różnych instrumentów lub głosu. Uzależniona jest od ilości, rodzaju i natężenia tonów składowych, ponieważ jest związana ze spektrum harmonicznym. Barwa danego instrumentu może zmieniać się nieznacznie w zależności od:

  • sposobu wzbudzania drgań (pociągnięcie smyczkiem, szarpnięcie lub uderzenie),
  • siły wzbudzenia (zatem i głośności dźwięku),
  • częstotliwości (różne struny mogą wydawać dźwięki nieco różniące się barwą),
  • zmian w czasie[1] (obwiednia dźwięku).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edward Ozimek, Dźwięk i jego percepcja : Aspekty fizyczne i psychoakustyczne, Warszawa: PWN, 2002, ISBN 83-01-13772-X, OCLC 830394729.