Barwienie metodą Ziehla-Neelsena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Różnicujące
Ziehl-Neelsena
Mycobacterium tuberculosis Ziehl-Neelsen stain 02.jpg
Bakterie gruźlicy zabarwione metodą Ziehla-Neelsena
Metoda
Zastosowanie uwidocznienie drobnoustrojów charakteryzujących się cechą kwasooporności
Użyte odczynniki fuksyna karbolowa,roztwór alkoholu etylowego zakwaszonego kwasem solnym, błękit metylenowy
Zabarwienie wybranych struktur
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Barwienie metodą Ziehla-Neelsena – w bakteriologii rodzaj techniki diagnostycznej służącej do odróżniania bakterii kwasoopornych i niekwasoopornych (diagnostyka gruźlicy).

Wykonanie[edytuj | edytuj kod]

  1. na utrwalony rozmaz bakterii na odtłuszczonym szkiełku podstawowym nanosimy barwnik podstawowy (stężona fuksyna karbolowa[1]) na 15 min. W trakcie barwienia podgrzewamy preparat palnikiem (do tzw. "trzech par")
  2. zlewamy barwnik. Nie spłukujemy wodą destylowaną
  3. odbarwiamy preparat w 3% roztworze HCl w etanolu (kwaśny alkohol)
  4. spłukujemy wodą destylowaną
  5. nanosimy barwnik kontrastowy, np. błękit metylenowy na 10 min.
  6. spłukujemy wodą destylowaną
  7. suszymy preparat na pasku bibuły i przeprowadzamy obserwacje w mikroskopie świetlnym z zastosowaniem imersji

Wynik[edytuj | edytuj kod]

W wyniku takiego postępowania bakterie kwasooporne przybierają kolor czerwony pochodzący od fuksyny (nie odbarwiają się one bowiem w kwaśnym alkoholu). Natomiast bakterie niekwasooporne są wrażliwe na działanie kwaśnego alkoholu, odbarwiają się w nim z fuksyny i mają kolor niebieski od błękitu metylenowego.

Metodą tą można też barwić zarodniki grzybów i przetrwalniki bakterii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Hans Günter Schlegel: Mikrobiologia ogólna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 129. ISBN 83-01-13999-4.