Bezpieczeństwo zewnętrzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bezpieczeństwo zewnętrzne jest jednym z rodzajów bezpieczeństwa, odnoszącym się do zagrożeń i przeciwdziałań wobec nich występujących na zewnątrz państwa. Zapewnienie odpowiednio wysokiego poziomu bezpieczeństwa zewnętrznego jest istotnym elementem polityki zagranicznej państwa.

Bezpieczeństwo zewnętrzne jest jednym z dwóch, obok bezpieczeństwa wewnętrznego, rodzajów bezpieczeństwa wyróżnianych ze względu stosunek do obszaru państwa.

Współczesna koncepcja[edytuj | edytuj kod]

W XX wieku zmieniła się koncepcja zapewnienia przez państwo bezpieczeństwa zewnętrznego. Dawniej liczono przede wszystkim na siebie, na siłę swojej armii i geniusz militarny jej dowódców. Wskazuje na to Niccolo Machiavelli, włoski historyk, filozof i dyplomata z XVI wieku, w swym najsłynniejszym dziele Książę: „…za takich, którzy własnymi siłami bronić się mogą, uważam tych, co dość posiadają ludzi i pieniędzy, aby dostateczną wystawić armię dla stoczenia bitwy w polu z jakimkolwiek napastnikiem. Za potrzebujących zaś stale obcej pomocy uważam takich, którzy nie mogą stanąć do otwartego boju z przeciwnikiem, lecz zmuszeni bywają szukać osłony za murami twierdz i tychże bronić”[1].

Współcześnie liczy się nie tyle siła własnej armii, ale przede wszystkim pozyskanie odpowiednich sojuszników, przynależność do sojuszy wojskowych, dzięki którym zyskuje się wsparcie ich armii. Siła armii jest liczona już nie jej liczebnością czy przeznaczanymi na nią środkami finansowymi, ale jej zaawansowaniem technicznym, poziomem wyszkolenia, możliwością uzyskania danych wywiadowczych.

Podobnie jest z bezpieczeństwem wewnętrznym: nie liczebność policji rozmaitego typu, służb ratowniczych i mnogość instytucji działających na tym polu są ważne, ale odpowiednie wyposażenie, wyszkolenie i wymiana informacji pomiędzy służbami – a także współpraca z innymi państwami.

Strategia bezpieczeństwa RP[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie ze Strategią bezpieczeństwa narodowego RP obowiązkiem państwa jest:

  • zabieganie o tworzenie jak najkorzystniejszego międzynarodowego otoczenia kraju i umacnianie jego międzynarodowej pozycji, wizerunku i prestiżu;
  • tworzenie i rozwijanie zdolności do osiągania narodowych celów strategicznych w dziedzinie bezpieczeństwa w bezpośrednim sąsiedztwie, przestrzeni europejskiej, euroatlantyckiej i globalnej;
  • tworzenie warunków dla umacniania skutecznych powiązań i mechanizmów wspólnotowych i sojuszniczych;
  • wspieranie procesów transformacji ustrojowej na obszarze państw byłego bloku wschodniego;
  • rozwijać przyjazne stosunki z partnerami i przeciwdziałać negatywnym skutkom konfliktów, dysproporcji rozwojowych i naruszeń międzynarodowego porządku prawnego.

Strategia określa NATO jako najważniejszą formę współpracy wielostronnej w polityczno-wojskowym wymiarze bezpieczeństwa oraz filar stabilności na kontynencie, a także główną płaszczyznę stosunków transatlantyckich. Polska w pełni popiera rozwój potencjału Sojuszu Północnoatlantyckiego w zakresie zapobiegania kryzysom oraz prowadzenia operacji stabilizacyjnych. Uznaje potrzebę doskonalenia zdolności Sojuszu do zwalczania zagrożeń terroryzmem, niebezpieczeństw wynikających z proliferacji broni masowego rażenia, przestępczością zorganizowana oraz zjawiskiem państw upadłych.

Jako część sojuszniczego systemu obronnego, Polska ma rzetelnie wykonywać swe zobowiązania oraz aktywnie uczestniczyć w prowadzonych przez NATO operacjach.

Członkostwo w Unii Europejskiej radykalnie zwiększyło możliwości realizacji polskiej polityki bezpieczeństwa i zdolności oddziaływania międzynarodowego, wzmocniło pozycję Polski na świecie, ale jednocześnie spowodowało wzrost jej odpowiedzialności za kształt porządku międzynarodowego w naszym regionie. Dzięki takim instrumentom jak Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa, Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony, Jednolity Rynek Europejski, wspólna polityka handlowa, Fundusz Spójności oraz inne mechanizmy wspierania rozwoju, współpraca w zakresie sądownictwa i spraw wewnętrznych, udział Polski w UE wpływa pozytywnie na bezpieczenstwo i możliwości rozwojowe państwa.

Ze względu na graniczne położenie Polski i przystąpienie do strefy Schengen, szczególną waga jest przywiązywana do zacieśniania współpracy członków Unii w zakresie polityki imigracyjnej, azylowej i ochrony granic przy zachowaniu kompetencji państw członkowskich. Członkostwo Polski w Unii stwarza możliwości zwiększenia bezpieczeństwa granicy państwowej RP. Tworzone w ramach UE mechanizmy finansowe oraz współpraca w ramach agencji wspólnotowych zapewnia dodatkowe wsparcie dla służb ochraniających zewnętrzne granice UE.

Polska opowiada się za zachowaniem przewidzianej w Karcie Narodów Zjednoczonych odpowiedzialności ONZ za utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego oraz umacnianiem roli pełnionej w tym względzie przez Radę Bezpieczeństwa. Polska będzie się angażować w podejmowane przez ONZ działania mające na celu rozwiązywanie konfliktów, a także zgłaszać kadry wojskowe, policyjne oraz cywilne do udziału w operacjach pokojowych i stabilizacyjnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Niccolo Machiavelli, Książę, w: Książę. Rozważania, Unia Wydawnicza Verum, Warszawa 1993, strona 75.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Niccolo Machiavelli, Książę, w: Książę. Rozważania, Unia Wydawnicza Verum, Warszawa 1993, strona 75.
  2. Jarosław Zieliński, Bezpieczeństwo wewnętrzne wobec globalizacji, w: Problemy bezpieczeństwa wewnętrznego i bezpieczeństwa międzynarodowego, pod redakcją Krzysztofa M. Księżopolskiego, Wyższa Szkoła Administracyjno-Społeczna, Warszawa 2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]