Bimbisara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bimbisara, (Sanskrit: बिम्भिसार, 558 p.n.e.491 p.n.e.)[1] – był królem imperium Magadha we wschodnich Indiach i rządził od 543 roku przed naszą erą aż do śmierci. Należał do dynastii Hariyanka[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako że Bimbisara żył w tym samym czasie co Budda Siakjamuni, jest wielokrotnie wspominany w buddyjskich Dżatakach. W celu uzyskania dostępu do morza[3] podbił królestwo Anga leżące nad dolnym Gangesem, które ze stolicą w Champie oddał we władanie jego następcy i syna Ajatashatru. Prawdopodobnie jako pierwszy władca wprowadził do armii słonie bojowe[4].

Po raz pierwszy Bimbisara spotkał Gautamę, gdy ten nie był jeszcze Buddhą. Później król został jego ważnym uczniem. Według zapisów król Bimbisara osiągnął stopień oświecania określany jako Sotapanna (Wstępujący w Strumień).

Jego żona Khema została uczennicą Buddy i po wstąpieniu do zakonu, pierwszą główną mniszką sanghi.

W pismach dżinizmu określany jest jako król Shrenik z Rajgrih.

Przymierza zawarte poprzez małżeństwa[edytuj | edytuj kod]

Bimbisara zawarł małżeństwa, które miały służyć wzmocnieniu jego pozycji. Jego pierwsza żona, Kosala-devi była córką Maha Kosala króla państwa Kosala oraz siostrą Prasenjit. Jego małżonka przyniosła mu w posagu Kashi, które w tym czasie było jedynie wioską[5]. Małżeństwo to zakończyło także wrogość pomiędzy Magadhą i Kosalą, a także umożliwiło zajęcie się relacjami z innymi państwami. Druga żona Bimbisary, Chellana była księżną Lichchhavi w Vaishali[6]. Jego trzecia żona była córką wodza klanu Madra z Pendżabu[7].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Według legendy Bimbisara został uwięziony przez swojego syna Ajatashatru i zagłodzony przez niego na śmierć. Podaje się, że miało to miejsce w roku 491 przed naszą erą.[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Muller, F. Max. (2001) The Dhammapada And Sutta-nipata, Routledge (UK). p.xlvii. ​ISBN 0-7007-1548-7​.
  2. Rawlinson, Hugh George. (1950) A Concise History of the Indian People, Oxford University Press. s. 46.
  3. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od rewolucji neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, ss. 544, Oficyna Wydawnicza Fogra, ​ISBN 83-85719-83-0​.
  4. Jan M. Długosz. Szpiedzy i słonie. „Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, s. 74, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717. 
  5. Eck, Diana. (1998) Banaras, Columbia University Press, s 45. ​ISBN 0-231-11447-8​.
  6. Luniya, Bhanwarlal Nathuram. (1967) Evolution of Indian Culture, Lakshmi Narain Agarwal, s. 114
  7. Krishna, Narendra. (1944) History of India, A. Mukherjee & Bros, s. 90
  8. Stearns, Peter N. (2001) The Encyclopedia of World History, Houghton Mifflin, s. 76-78. ​ISBN 0-395-65237-5​.