Bongo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy fajki wodnej. Zobacz też: bongo leśne (zwierzę) i bongosy (instrument muzyczny).
Bongo

Bongo, bong, bongos – rodzaj fajki wodnej przeznaczonej do palenia różnego rodzaju ziół (przetworów konopnych, szałwii wieszczej, tytoniu) oraz rzadziej metamfetaminy, kokainy.

Podstawą działania jest wdychanie przez urządzenie, co powoduje wypełnienie komory dymem; zwykle dym najpierw jest filtrowany przez wodę. Bongo umożliwia uzyskanie dymu w sposób inny niż w zwykłej fajce lub joincie. Większość fajek wodnych jest zaprojektowana tak, by ochłodzić dym, zanim wejdzie do płuc, lub wytworzyć dużo dymu do szybkiego wdychania.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Słowo „bongo” wywodzi się od tajskiego słowa buang. W XVI wieku oznaczało ono bongo bambusowe, powszechnie używane w Azji Środkowej[1].

Pierwsze bonga[edytuj | edytuj kod]

Według źródeł historycznych pierwszymi regionami, gdzie palono wysuszone zioła, była Azja Środkowa (XVI wiek) i Afryka Środkowa. Nie ma jednak oczywistych dowodów na to, że palono tam z fajek wodnych. Wykopaliska w Rosji pozwoliły natomiast odkryć, że plemienni wodzowie irańsko-eurazjatyckiego szczepu Scytów już 2400 lat temu używali bong wykonanych ze złota. Jest to najwcześniejsze odkrycie starożytnego bonga. Zanim dokonano wykopalisk w Rosji, najwcześniejsze bonga odnaleziono w jaskini w Etiopii, a ich pochodzenie datowano na okres od 1100 do 1400 roku naszej ery. Znaleziono wtedy jedenaście bong służących do palenia oraz odkryto fajki wodne wykonane z rogów zwierząt i prymitywnej ceramiki, które tworzyły unikatowy układ chłodzący[1].

Kolejnym krokiem było zastosowanie w bongach wody, co wprowadzono za panowania dynastii Ming w Chinach. W Azji Środkowej przedmioty te były elementem kultury i tradycji, o czym świadczy pochowanie cesarzowej wdowy Cixi razem z trzema najbardziej wartościowymi bongami[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]