Borowik Dupaina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Borowik Dupaina
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina borowikowate
Rodzaj Rubroboletus
Gatunek borowik Dupaina
Nazwa systematyczna
Rubroboletus dupainii (Boud.) Kuan Zhao & Zhu L. Yang
Phytotaxa 188(2): 70 (2014)
Borowik Dupaina: drugie zdjęcie

Borowik Dupaina, borowik ciemnokrwisty (Rubroboletus dupainii (Boud.) Kuan Zhao & Zhu L. Yang) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Rubroboletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1902 Jean Louis Boudier nadając mu nazwę Boletus dupainii. W ostatnich latach prowadzono badania filogenetyczne w obrębie rodzaju Boletus i jego systematyka uległa znacznej zmianie. W wyniku tych badań naukowych Kuan Zhao & Zhu L. Yang w 2014 r. przenieśli Boletus dupaninii do nowego rodzaju Rubroboletus[1]. Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Boletus dupainii Boud. 1902
  • Tubiporus dupainii (Boud.) Maire 1937

Nazwę polską podają niektóre atlasy grzybów[3]. Nazwa gatunkowa honoruje wiceprzewodniczącego Francuskiego Towarzystwa Mykologicznego (Société Mycologique de France), Victora Dupaina (1857–1940)[4]. Spotyka się niepoprawną polską nazwę – borowik Dupainowa[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 7–11 cm, krwistoczerwony i śliski. Półkulisty, później wypukły i spłaszczony.

Rurki

Początkowo żółte, potem oliwkowożółte. Pory krwistoczerwone.

Trzon

Baryłkowaty, potem cylindryczny. Żółty z gęstym czerwonym nakrapianiem, z wyjątkiem górnej części, 5–8 cm wysokości.

Miąższ

Jasnożółty, niebieszczeje lub zielenieje po przekrojeniu.

Wysyp zarodników

Oliwkowy. Zarodniki 14–15 x 5–7 μm.

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Spotykany w Europie i od niedawna (2002) w Ameryce Północnej[6]. Gatunek rzadki, zagrożony wyginięciem. Został uwzględniony na liście 33 europejskich grzybów, które mają zostać objęte szczególną ochroną na mocy konwencji berneńskiej[7]. Znajduje się na czerwonych listach grzybów w sześciu krajach, we Francji, Hiszpanii, Niemczech, na Węgrzech, Słowacji[8] i w Bułgarii[9]. W Polsce gatunek ten nie występuje[5][10].

Rośnie latem i jesienią, w ciepłych lasach liściastych (mikoryza z kasztanowcami, bukami, dębami)[11].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb jadalny (według niektórych źródeł lekko trujący)[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2015-10-25].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-10-24].
  3. Edmund Garnweidner, Hertha Garnweindner: Grzyby: przewodnik do poznawania i oznaczania grzybów Europy Środkowej. Warszawa: Muza SA, 1993. ISBN 83-7079-138-7.
  4. Agaricus pequinii, un champignon "niortais" Bulletin SMMA n°20 2002
  5. a b Aurel Dermek, Albert Pilat: Poznajemy grzyby. Apoloniusz Rymkiewicz (tłum.). Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991. ISBN 83-04-02963-4.
  6. McConnell OL, Both EE. Boletus dupainii in North America. „Field Mycology”. 3. 3, s. 103–104, 2002. 
  7. 33 threatened fungi in Europe: Complementary and revised information on candidates for listing in Appendix I of the Bern Convention August 2003 PDF
  8. Lizoň P: Red list of fungi of Slovakia. The third draft. 2001. PDF
  9. Gyosheva MM, Denchev CM, Dimitrova EG, Assyov B, Petrova RD, Stoichev GT: Red List of fungi in Bulgaria. PDF
  10. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  11. a b 33 threatened fungi in Europe PDF