Borowodory
Borowodory (borany) – nieorganiczne związki chemiczne złożone z wodoru i boru. Monomeryczny BH
3 jest miękkim kwasem Lewisa[1]. Ze względu na dużą skłonność do dimeryzacji nie występuje w stanie wolnym, a jedynie w postaci kompleksów ze związkami nukleofilowymi, czyli zasadami Lewisa (np. z pirydyną, C
5H
5N:BH
3), a w stanie wolnym dimeryzuje. Dwa najprostsze stabilne borany są gazami (B
2H
6 i B
4H
10), cięższe cieczami np. (B
5H
9, B
5H
11, B
6H
10, B
6H
12), a B
10H
14 (dekaboran) jest ciałem stałym.
Ze względu na zwartość struktury wyróżnia się m.in. kloso-, nido- i arachno-borany. Mimo że bor dysponuje tylko trzema elektronami walencyjnymi, borany zawierają często więcej wodoru, niżby to wynikało z wartościowości. Jest to tłumaczone tworzeniem tzw. wiązań trójcentrowych dwuelektronowych np. B−H−B.
Lekkie borany są bardzo łatwopalne – diboran samorzutnie zapala się w powietrzu i płonie zielonym płomieniem dając przy tym dwukrotnie więcej ciepła niż spalanie takiej samej masy węglowodorów, a także bardzo gwałtownie reaguje z wodą, w wyniku reakcji tworząc kwas ortoborowy:
- B
2H
6 + 6H
2O → 6H
2 + 2H
3BO
3
Pierwszym chemikiem, który opisał i uzyskał borowodory w laboratorium, był Alfred Stock[2]:
- 4BCl
3 + 3LiAlH
4 → 2B
2H
6 + 3LiAlCl
4
Porównanie właściwości borowodorów (25 °C)[3]
[edytuj | edytuj kod]| Wzór | Nazwa | Stan skupienia | Temp. topn. [°C] | Temp. wrz. [°C] | Reakcja z powietrzem | Reakcja z wodą | Trwałość termiczna | Model cząsteczki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| B 2H 6 |
diboran | gaz | −165 | −92,5 | samorzutnie zapalny | natychmiastowa hydroliza | względnie trwały w 25 °C | |
| B 4H 10 |
tetraboran(10) | gaz | −121 | 18 | czysty nie zapala się samorzutnie |
hydroliza w ciągu doby | względnie szybki rozkład w 25 °C |
|
| B 5H 9 |
pentaboran(9) | ciecz | −47 | 60 | samorzutnie zapalny > 30 °C | hydroliza po ogrzaniu | trwały w 25 °C; powolny rozkład w 150 °C |
|
| B 5H 11 |
pentaboran(11) | ciecz | −123 | 63 | samorzutnie zapalny | szybka hydroliza | szybki rozkład w 25 °C | |
| B 6H 10 |
heksaboran(10) | ciecz | −62 | 108 | samorzutnie zapalny | hydroliza po ogrzaniu | powolny rozkład w 25 °C | |
| B 6H 12 |
heksaboran(12) | ciecz | −82 | 80–90 | – | całkowita z wytworzeniem B 4H 10 |
trwały kilka godzin w 25 °C | |
| B 8H 12 |
oktaboran(12) | ciało stałe | −20 | – | – | – | rozkład > −20 °C | |
| B 8H 18 |
oktaboran(18) | ciało stałe | – | – | – | – | nietrwały | |
| B 9H 15 |
nonaboran(15) | ciało stałe | 2,6 | – | trwały | – | – | |
| B10H14 | dekaboran(14) | ciało stałe | 99,7 | 213 | bardzo trwały | powolna hydroliza | trwały w 150 °C |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tse-Lok Ho, Hard soft acids bases (HSAB) principle and organic chemistry, „Chemical Reviews”, 75 (1), 1975, s. 1–20, DOI: 10.1021/cr60293a001 [dostęp 2025-10-16] (ang.).
- ↑ Alfred Stock, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2025-10-16] (ang.).
- ↑ F. Albert Cotton, Paul L. Gaus, Geoffrey Wilkinson, Jerzy Kuryłowicz, Chemia nieorganiczna: podstawy, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1995, ISBN 978-83-01-11772-6.