Brześć Centralny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brześć Centralny
Брэст-Цэнтральны
Брест-Центральный
Brześć Centralny
Państwo  Białoruś
Miejscowość Brześć
Dane techniczne
Liczba peronów 5
Liczba krawędzi
peronowych
7
Kasy czynne
Przejścia nadziemne czynne
Przejścia podziemne brak
Linie kolejowe
Położenie na mapie Brześcia
Mapa lokalizacyjna Brześcia
Brześć Centralny
Brześć Centralny
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Brześć Centralny
Brześć Centralny
Ziemia52°06′01,7″N 23°40′50,0″E/52,100472 23,680556
Portal Portal Transport szynowy

Brześć Centralny (biał. Брэст-Цэнтральны, ros. Брест-Центральный) – stacja kolejowa w Brześciu, w obwodzie brzeskim, na Białorusi. Przejście graniczne z Polską. Znajduje się tu 5 peronów, kilka budynków stacyjnych (w tym główny budynek dworca z poczekalnią, kasami, przechowalnią bagażu, pocztą, restauracją, sklepami, kantorami i punktami usługowymi), punkt odprawy celnej i paszportowej, budynek dworca podmiejskiego, lokomotywownia oraz punkt zamiany wózków wagonowych z europejskiego rozstawu toru (1435 mm) na wschodni (1520 mm) i odwrotnie.

Początkowo dworzec w Brześciu Litewskim powstał w 1886 jako jednopiętrowy budynek w stylu neogotyckim, po tym jak wybudowano kolej moskiewsko-brzeską połączoną z warszawsko-terespolską drogą żelazną. Obiekt zaprojektowali rosyjscy architekci J. Garbunow, W. Lorberg i L. Nikolai[1]. Dworzec otwarto 28 maja 1886 w obecności cesarza Aleksandra III). Budynek został zniszczony w czasie I wojny światowej (1915) przez cofające się wojska rosyjskie.

Pierwszy dworzec w Brześciu Litewskim

W czasie, gdy Brześć należał do II Rzeczypospolitej, zbudowano nowe budynki stacyjne. Według wspomnień współczesnych, "Okazały, biały budynek stacji kolejowej, przebudowany w 1930, miał obszerną główną salę. U jej wejścia, w donicach stały dwie duże palmy, a podłogę pokrywała barwnie stonowana mozaikowa posadzka. Wnętrze stacji było przyjemne i eleganckie. W rogu sali dla wygody podróżujących mieścił się bufet zaopatrzony w lokalne przysmaki. Z dworca wiodły dwa główne wyjścia, z frontu na podjazd zasadniczo przeznaczony dla ruchu kołowego, natomiast od tyłu było wyjście dla pieszych. Przed frontem dworca, po obu stronach szerokiego placu, stały jednokonne dorożki. Dorożkarze czekający na pasażerów drzemali na kozłach, albo w małych grupkach prowadzili żywe rozmowy; konie łbami zatopionymi w zawieszonych workach z obrokiem spokojnie posilały się opędzając ogonami natarczywe muchy"[2].

Główny budynek dworcowy, uszkodzony w czasie II wojny światowej, przebudowano w stylu klasycyzmu stalinowskiego w latach 1953-57, czemu sprzyjał m.in. Kliment Woroszyłow. Na bazie zrujnowanego przedwojennego dworca zbudowano gmach w stylu socrealizmu z dwukondygnacyjną wieżą, na szpicu której znajduje się czerwona gwiazda. Położony na granicy polsko-sowieckiej dworzec miał być wizytówką Kraju Rad. Jak pisze Ryszard Kapuściński: "Dworzec w Brześciu został kiedyś zbudowany w stylu stalinowskiej architektury pokazowej (brama wjazdowa do Związku Radzieckiego) – blichtr, pompa, złocenia marmury. Ale wszystko to przeszłość. Tynki odpadają, odrzwia nie chcą się zamknąć, żyrandole połamane, poskręcane, ślepe"[3].[potrzebny przypis]

W latach 2000-ych dworzec w Brześciu przeszedł gruntowną rekonstrukcję (z zachowaniem wszystkich symboli komunistycznych).

Przypisy

  1. red. A. A. Voinau [et al.], "Architektura Belarusi: encyklapedyčny davednik", Mińsk 1993, ​ISBN 5-85700-078-5
  2. Waszczukówna-Kamieniecka Danuta, "Brześć, niezapomniane miasto", Londyn 1997, ​ISBN 0-9531447-0-4​, s. 114-115
  3. www.kapuscinski.info. [dostęp 14 listopada 2009].[martwy link]

Bibliografia[edytuj]

  • Celeš Vâčka, "Garady Belarusì na starych paštoŭkach", Mińsk 1998, s. 62

Linki zewnętrzne[edytuj]

Brześć Centralny
Linia 43 Czeremcha – Brześć
BSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
Granica
BSicon KBHFr.svg
Linia Terespol - Brześć
BSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
Granica
BSicon KBHFr.svg
Linia
BSicon KBHFl.svg